travel notes of a sensual monk

[scheduled]

2011-10-19T18:24:00.001+02:00

η μεγαλύτερη ευχαρίστηση των επαγγελματικών τηλεδιασκέψεων, είναι ότι μπορείς να τις κάνεις με το σώβρακο, απ' το σπίτι

[το τρίτο ραντεβού]

2011-10-19T18:15:00.003+02:00

μετά από έναν καταιγισμό ευφυέστατων, παιχνιδιάρικων μηνυμάτων, στο πρώτο ραντεβού, περπατήσαμε στο γρασίδι, κι ανταλλάξαμε κινήσεις και θέσεις. δυο μπύρες, και τυχαία, ελαφρά αγγίγματα, πριν περπατήσουμε τη μισή αθήνα για να γυρίσουμε σπίτια μας

κι άλλα μηνύματα, με μπόλικη λαχτάρα, ώς τη δεύτερη συνάντηση. μισοαστεία μισοσοβαρά, ανοίγει τον αστρικό μου χάρτη στο σμάρτφοουν: εντυπωσιάζεται από τις 'επιρροές' - "μα εσύ, πού είσαι;" με ρωτάει

πώς να πεις το αυτονόητο, εδώ, μπροστά σου

διαμαρτυρία γιά την επίθεση στο θέατρο τέχνης - αθήνα, 4.2.2011

2011-02-15T20:48:00.001+02:00

υπογράψτε και προωθήστε:
http://www.petitiononline.com/thetehn/petition.html

κυριακάτικο ξύπνημα

2010-02-04T00:08:00.004+02:00

- τέλειωσε η 'κομπλέ' "ελευθεροτυπία";!
- ναι. πάρε [το "βήμα" που έχει] τον αϊνστάιν
- τι να μου κάνει ο άινσταϊν; τη λαμπέτη θέλω

τι ιδέα κι αυτή!

2009-12-20T23:38:00.003+02:00

η νυχτερίδα του γιόχαν στράους, αυτή η μαύρη πέρλα -χλευαστική των κοινωνικών συμβάσεων και δοξαστική των ανηλεών ερωτικών παιγνίων- η ριγμένη στον πάτο μιάς βιεννέζικης σαμπάνιας, διασκευασμένη γιά παιδιά;!

we might have been an item

2009-12-11T19:02:00.000+02:00

- πας θέατρο;
- ναι, εσύ;
- ναι
- τι είδες τελευταία που να σ' άρεσε;
- το τρίτο στεφάνι: φοβερή παράσταση
- ...

denim fetish

2009-12-11T18:59:00.002+02:00

αγία γραφή στη δημοτική
τζην εξώφυλλο με φερμουάρ

[από διαφήμιση της ελληνικής βιβλικής εταιρείας]

'στην κρακοβία, ...'

2009-12-11T18:56:00.003+02:00

εξαρχής

2009-10-04T00:25:00.014+02:00

[χιροζάκου κόρε έντα: μιά μέρα του καλοκαιριού]

ένα συρτάρι λείπει: οι φωτογραφίες
το πένθος, εξαρχής
ανεξήγητα εξαρχής
μόνο η λειτουργία σε σι ελάσσονα του μπαχ στρώνει τη μέρα, στο τέλος της

21.ix.2009 - global climate wake-up call

2009-09-16T10:31:00.006+02:00

JOIN THE GLOBAL CLIMATE WAKE-UP CALL

Time: Monday, September 21 at 06:00 PM
Venue:: Kerameikos Park, Gazi
Place: Κεραμεικός, Athens 11854, Athens, Greece
Host: Neoi Prasinoi

Come along to a wild flash mob that will take place in Gazi park, near the Kerameikos Metro Station. The first part will include as many people as possible will placards and posters that call for action against climate change. In the end, should the weather permit it, there will be an outdoor public showing of an environmental documentary.

Directions:
Gazi Park, Kerameikos Metro Station

[από: http://www.avaaz.org/en/sept21_rsvp/?id=134510 ]

[προτιμήσεις]

2009-07-01T15:43:00.006+02:00

- 'societas raffaello sanzio' / romeo castellucci: purgatorio - ήδη η πρώτη σκηνή ήταν καθαρτήριο: ανάμεσα στον παράδεισο μιάς άφαντης παιδικής ηλικίας, και την κόλαση της παντελούς απουσίας επικοινωνίας, παρά την επίφαση των συναισθημάτων. και οι αναβαθμοί του καθαρτηρίου κλιμακώνονταν στις επόμενες 'ρεαλιστικές' σκηνές. οπότε και θα μπορούσαν να λείπουν -αφήνοντάς μας στην κορύφωση: το θύμα να παρηγορεί τον θύτη- οι δύο τελευταίες 'εικαστικές' / 'συμβολικές' σκηνές.

- drog_a_tek: civil war - νομίζω πως η δύναμη των -εξαιρετικών- ήχων υπερέβαινε κατά πολύ αυτήν των εικόνων [μετά την ανησυχαστική αρχή]. που θα μπορούσαν να λείπουν και εντελώς, ή να παραμείνουν αφαιρετικές, υπαινικτικές, υποβλητικές [τσακίζει κόκκαλα η αισθητικά αποτελεσματική, δραστική προβολή μηνυμάτων, πολιτικών ή άλλων]. [δύο, τέλος, ερωτηματικά δεοντολογίας: γιά την αποκλειστική χρήση των -αμετάφραστων- αγγλικών σε ελληνική παραγωγή, και γιά την παραβίαση -από πλευράς των ερμηνευτών- της συνθήκης λειτουργίας του χώρου -ως προς την απαγόρευση του καπνίσματος- ενόσω εξακολουθούν να υπόκεινται σ' αυτήν οι θεατές]

[strange but true]

2009-04-29T22:40:00.001+02:00

- ο δρούγκας στην πινακοθήκη
- το πρώτο παγωτό της χρονιάς, παρά τις δροσιές

λεμονάδα

2009-04-05T14:36:00.003+02:00

μόλις έσπασα το ένα από τα πέντε κρυστάλλινα ταγιαρισμένα ποτήρια νερού που κληρονόμησα απ' τη γιαγιά μου: μου μένουν τέσσερα. γιά λίγο, τα φύλαγα στο ντουλάπι. σύντομα όμως αποφάσισα να τα χρησιμοποιώ γιά τον καθημερινό χυμό πορτοκάλι [του εμπορίου]. εκείνη μας σέρβιρε σ' αυτά φρέσκο χυμό πορτοκάλι, δροσερό νεράκι, και, τα καλοκαίρια, σπιτική λεμονάδα, με μπόλικη ζάχαρη αλλά και μυρωδάτα ξινή

ας σπάνε

[λέει ο αφελής]

2009-03-18T21:15:00.004+02:00

- ποιόν λόγο θα είχε ο ομπάμα να επισκεφθεί την ελλάδα; μιά χαρά 'τους κάτσαμε' ώς εδώ - οι τούρκοι είναι το πρόβλημά τους, αυτούς πάει να καλοπιάσει

- ορθώς εξανίστανται όλοι γιά τα θύματα της ένοπλης βίας. μακάρι να συνέβαινε το ίδιο και γιά τα θύματα της εποχούμενης βίας [μόνο γιά την σεβάσμια αρχαιολόγο, και μιά γιαγιά με εγγόνι ακούσαμε τα δυό τελευταία χρόνια. εικάζω ότι ο πραγματικός αριθμός μόνον εντός αθηνών πρέπει να είναι πολλαπλάσιος - όποιος ξεθάψει την σχετική στατιστική, ας ενημερώσει]

- συνεπώς, καλώς να 'διωχθεί' η 'κουκούλα', υπό δύο προϋποθέσεις:

α. να μην χρησιμοποιούνται πια χημικά εναντίον των διαδηλωτών
β. να διώκονται εξίσου όλοι οι οδηγοί που τρομοκρατούν τους πεζούς περνώντας με κόκκινο [εμπειρικός μέσος όρος: ένας ανά φανάρι ανά αλλαγή της ένδειξης]

[η καθημερινή, 'χαμηλή' βία είναι η φωτιά κάτω απ' το καζάνι όπου σιγοβράζουν οι 'εξάρσεις']

[κάλλιο πούρο, παρά gym]

2009-02-25T22:41:00.007+02:00

ο 50άρης κύριος στα αποδυτήρια του γυμναστηρίου, μιλά στο κινητό του με μισοβγαλμένη κάλτσα, καθώς αλλάζει γιά τo 'πρόγραμμά' του:

- ναι, βγήκα λίγο να καπνίσω ένα πούρο

έχω ακούσει κι έχω ακούσει στον ίδιο χώρο ["είμαι στον δρόμο / στο γραφείο / στο τρόλλεϋ"], αλλά ότι θα ήταν 'ντροπή' το "γυμνάζομαι" μπρος στο πρεστίζ [;] της πουράκλας, δεν το είχα φανταστεί. [λάθος μου]

[spampoetry ii]

2009-02-05T18:06:00.003+02:00

Αγαπητέ
Αυτό είναι ένα μεγάλο εργοτάξιο, όπως η πώληση εμπορευμάτων σε πολύ χαμηλές τιμές
Πιστεύω ότι μπορούμε να πάμε εκεί για να δει αν όπως εσείς

Sabrina Li

αεράκι

2009-02-05T17:43:00.007+02:00

σαν αραχνοΰφαντη εσάρπα -λέξη που θα της άρεσε- έν' απαλό αεράκι παίρνει την αλέκα παΐζη και την πάει όπου εκείνη του πει

και το γλυκό -κι ενίοτε σκαμπρόζικο- αεράκι της φωνής, της μορφής της, μας χαϊδεύει κι εμάς

σπάζοντας τις βιτρίνες

2009-02-05T17:36:00.002+02:00

τι ζητούσε αυτό το μεταλλικό μαύρο ματ κουτί μες στην βουκουρεστίου; 'η πείνα στην αθήνα τον χειμώνα του 1941-1942' έγραφε στο πλάι, και μέσ' από ένα μικρό τζαμάκι έβλεπες -αν άντεχες- ασπρόμαυρες εικόνες σκελετωμένων ζώντων και αποστεωμένων νεκρών

'δεν μπορώ, κουράστηκα' βόγγηξε δίπλα η μεσόκοπος κυρία προς τον απαθώς καρτερικό σύζυγό της, φορτωμένη τις τσάντες των παρακείμενων καταστημάτων ειδών [υπερ]πολυτελείας

[το έργο του γιώργου χατζημιχάλη -ενταγμένο στο εκθεσιακό πρόγραμμα του ε.μ.σ.τ., με την επιμέλεια της δάφνης βιτάλη- εστάθμευσε κατόπιν στην ερμού, και έπεται ανάλογη συνέχεια]

[πλησιάζοντας την επέτειο]

2009-01-20T22:09:00.003+02:00

Ο Λόγος γεννήθηκε γιά να αναβάλλει διαρκώς την Πράξη. Την αναβάλλει επειδή δεν γνωρίζει ποιά μπορεί να έιναι αυτή η Πράξη, δεν γνωρίζει αν υπάρχει πράξη που θα πάρει την θέση του [...]. Οι μεγάλες πράξεις, οι μεγάλες Επαναστάσεις θα συμβαίνουν πάντοτε όταν κάποιος λόγος πεθαίνει.

[γιώργος χειμωνάς, 'γιώργου βέλτσου, autodafe: μιά ανάγνωση'[τα όνειρα της αϋπνίας, πλέθρον, 1994]. διαβασμένο ξανά στο outre tombe του γ. βέλτσου. η αρχική μορφή της φωτογραφίας, από εδώ]

[[αντι-]βία, ξανά, ad infinitum]

2009-01-14T21:32:00.008+02:00

μπορεί να μην συμφωνώ με όλες τις λεπτομέρειες της διατύπωσης της πιό κάτω 'αντι-διαφήμισης', αλλά με την ουσία της, ναι - και με την ανάγκη δραστηριοποίησής μας εναντίον και αυτού του μετώπου βίας, π.χ. με καταθέσεις υπέρ της κ. κούνεβα [τράπεζα πειραιώς, αριθμός λογαριασμού: 5012 019021 277, όνομα: DECHEVA ELENA KUNEVA KOSTADINKA NIKOLOVA. γιά καταθέσεις από εξωτερικό: ΙΒΑΝ GR 28 0172 0120 0050 1201 9021 277, BIC PIRBGRAA], και με διαμαρτυρίες προς τον ησαπ

[από εδώ - με ευχαριστίες στον νίκο γιά την επισήμανση]

[out of the blue / into the red]

2009-01-09T21:33:00.006+02:00

φράσεις που δεν θέλω να ξανακούσω [ή και να ξαναπώ]:

1. 'ο έλληνας είναι αγενής και απαίδευτος'. αν και ίσως αρκετά ακριβής, παρά την γενικολογία της, πλέον απλώς άχρηστη, ναρκισσιστική και επιβλαβής: οι πεπαιδευμένοι και ευγενείς -αν αξίζουμε τους 'τίτλους' μας- πρέπει απλώς να επιμένουμε διά του παραδείγματος

δεν πάνε δυό γενιές που οι καλοί μαθητές στο δημοτικό, 'χρήζονταν' και λειτουργούσαν ως δάσκαλοι των μικρότερων. [παρομοίως ξανάρχισαν να μαθαίνουν ελληνικά οι εντός της σοβιετικής ένωσης εκτοπισμένοι έλληνες, παρά την απαγόρευση του στάλιν: όσοι είχαν προλάβει να τα κουτσοδιδαχθούν στην ελλάδα, άρχισαν με τη σιερά τους να διδάσκουν τους νεότερους.] γιά να μην μιλήσουμε -κατ' αναλογίαν- γιά τις παλιότερες γενιές εθνικών ή τοπικών ευεργετών: σε ένα πολύ αγριότερο περιβάλλον παραπαίουσας οικονομίας και κοινωνικών ανισοτήτων, έφτιαχναν και χάριζαν. επιμένω στο αγριότερο περιβάλλον του παρελθόντος, γιατί basta επίσης και με την συνήθη σήμερα μοιρολατρική -αλλ' εντέλει βαθύτατα εγωιστική- επωδό-ως-άλλοθι: 'μα ό,τι και να κάνεις εσύ μόνος σου, δεν θα πιάσει τόπο'

καλομαθημένοι, απογοητευμένοι, μπορεί - but poor excuses: οι 'εσύ-μόνος-σου' είμαστε περισσότεροι απ' όσοι φαινόμαστε. και δεν υπάρχουν -ουσιαστικά χρήσιμες και μη επικίνδυνες- 'συλλογικότητες' αν δεν προϋπάρξουν συνειδητοποιημένες μονάδες

[είκοσι χρόνια πριν, κανείς δεν έκανε ουρές στα αεροδρόμια, τις τράπεζες και τα ταχυδρομεία, και ο πατέρας μου ήταν ο δαχτυλοδειχτούμενος 'γραφικός' τύπος που χάλαγε τη ζαχαρένια του διαμαρτυρόμενος - ακόμα κι οι της οικογενείας ψιλοντρεπόμασταν. τα τασάκια των αυτοκινήτων, και λοιπά σκουπίδια, αδειάζονταν τακτικά και κανονικότατα στους δρόμους. κ.ο.κ.]

2. 'δεν σας περνάει εύκολα ο καθηγητής, ε;' όσο εξακολουθούμε να θεωρούμε ότι προχωράμε μόνο όταν κάποιος 'μας περνάει', χωρίς να χρειάζεται ν' αλλάξουμε εμείς, να προσπαθήσουμε γιά το ο,τιδήποτε, τόσο πλησιάζει [ευτυχώς;] ο καιρός που ελληνομαθείς κεντροευρωπαίοι θα σαρώνουν τις καλύτερες δουλειές. [και, ναι, γνωρίζω από αυθαιρεσία καθηγητών - αλλ' η ερώτηση όπως την άκουσα δεν έθιγε αυτό]

[συμπληρώσεις more than welcome]

[black & white wish]

2008-12-30T14:25:00.002+02:00

αν αληθεύει η φήμη που θέλει τον γιώργο χρονά να αναλαμβάνει οσονούπω την 'βιβλιοθήκη' της 'ελευθεροτυπίας', εύχομαι να την κάνει ασπρόμαυρη!

[εις εαυτόν: εν βρασμώ και πάλι - πρόχειρα και πάλι]

2008-12-29T23:10:00.009+02:00

δίπλα στην οργή μπρος στο έγκλημα του κράτους του ισραήλ εναντίον των παλαιστινίων, κάνε μιά τόση δα παύση κι αναλογίσου τον τρόπο με τον οποίο η βιαιότητα της χαμάς εξυπηρετεί άριστα τα [κοντόφθαλμα] ισραηλινά 'συμφέροντα'

και κοντά σ' αυτό -και παρόλο που, ευτυχώς, τα μεγέθη είναι καταφανέστατα μη συγκρίσιμα- κατ' αναλογίαν, τον τρόπο που τα πρόσφατα δικά μας βίαια επεισόδια* θα μπορούσαν κάλλιστα να τροφοδοτήσουν τα όποια ρεύματα καταστολής και συντηρητισμού υπάρχουν εντός των επισήμων θεσμών μας, τον τρόπο που οι καταλήψεις 'εναντίον της ιδιωτικής εκπαίδευσης και της αγοράς' -όχι in abstracto, αλλά όπως 'υλοποιούνται' στα ελληνικά πανεπιστήμια- δύνανται να εξυπηρετήσουν ακριβώς αυτά που λένε ότι μάχονται, κ.ο.κ.

* ο έκθαμβος θαυμασμός -και η πάραυτα χορηγούμενη, καίτοι μηδέποτε ζητηθείσα από τους 'ενδιαφερόμενους', 'άφεση αμαρτιών'- με τον οποίον αντιμετωπίστηκε από αρκετούς η λογιών λογιών [μη αστυνομική] βία τούτη τη φορά -συνήθως με το πρόσχημα της [και] νεανικής συμμετοχής [αν και, σε τι ποσοστό, δύσκολα θα το μάθουμε]- ίσως να είναι αποτέλεσμα ενός μίγματος επιπόλαιου 'ρομαντισμού', ενοχών των 'μεγαλυτέρων' έναντι της δυσφορίας των 'παιδιών', και αδυναμίας πολλών πολιτικών, δημοσιογράφων και διανοουμένων μας να ζυγίσουν ψύχραιμα την σημασία της βίας -και μάλιστα σε σχέση με τον συνολικό όγκο της μη βίαιης, ενίοτε και συνταρακτικά μεγαλοθύμως παιγνιώδους, και χιουμοριστικής, διαμαρτυρίας- ή και να αποδεχτούν ότι δεν είναι πάντα εφικτή η εξεύρεση νοήματος [πολλώ δε μάλλον η εξόρυξη 'πολιτικού μηνύματος']

[γιά να θυμούνται οι παλαιοί κ.ο.κ.]

2008-12-26T23:22:00.007+02:00

ένα -σχετικά- φρέσκο [2006] βίντεο ενός παλιού [1986] κομματιού του 'δημοσιοϋπαλληλικού ρετιρέ', σχήματος μάλλον μοναδικού στην ελλάδα

αφορά βεβαίως μιάν 'είδηση' του 1985 - και ανέβηκε στο διαδίκτυο μετά την αντίστοιχη 'είδηση' του 2008...

[κάτι άλλο δικό τους, εδώ. η φωτογραφία είναι πλάνο από το βίντεο]

[αναρρωτική]

2008-12-22T17:20:00.014+02:00

_ "παύλα που αναστήθηκε: θαυμαστικό" - από το εκπληκτικό τραγούδι 'ξέχασα να πω ' του χρήστου αλεξόπουλου [στον δίσκο πρώτα βήματα / 2 χρόνια puzzlemusik - με ευχαριστίες στον γιάννη νένε γιά την πρώτη ακρόαση]

_ "εγώ χασομερώ να κινδυνεύω / να ψάχνω και να κρύβομαι /.../ στο γείσο των προχτεσινών / κάτω απ' τη φτερούγα μιάς σφαίρας" - από το ποίημα της κικής δημουλά, 'τα προχτεσινά', στο τρέχον τεύχος του 'εντευκτηρίου' [ή πώς οι ποιητές είναι ακόμη ενίοτε προφήτες]

_ "ο λόγος περιέχει μόνον απαντήσεις, είναι όλος μιά δυνάμει απάντηση. το ερώτημα είναι το χάσμα του, σημαίνει την χρεωκοπία του" - από το κείμενο 'η απελευθέρωση (ή η ανυποληψία) της γνώσης' του γιώργου χειμωνά, τώρα στο βιβλίο του γιώργου βέλτσου, outre tombe (εκδ. πατάκη) [τώρα που άνοιξε το χάσμα και ζήσαμε την χρεοκοπία του μέχρι τούδε λόγου]

[freeze]

2008-12-19T22:25:00.002+02:00

αύριο, σάββατο 20.12, στις 16:00, ακινητοποιούμαστε, όπου κι αν βρισκόμαστε, γιά 3 λεπτά

[spread the word]

[αφήστε μας ήσυχους επιτέλους...]

2008-12-19T21:52:00.005+02:00

...και κάντε τη δουλειά σας σωστά!

ναι, αυτό το αφελέστατο μηνυματάκι απευθύνεται προς την ελληνική αστυνομία, έχοντας διαβάσει αυτό το απλώς ανατριχιαστικό, μέσω αυτού του μπλογκ. ούτε αμφισβητώ την αλήθεια του, ούτε με ενδιαφέρει να το διασταυρώσω. μου αρκεί που προστίθεται σε ένα σωρό διηγήσεις

και έρχομαι δια να ερωτήσω [γιατί συσσωρεύονται οι 'εκκρεμότητες' κι ήδη αρχίζουμε να 'ξεχνάμε', μου φαίνεται]:

- τι απέγινε με αυτό το περιστατικό;
- πώς εξελίσσεται η ε.δ.ε. που [προφανώς θα έχει ήδη διαταχθεί, και] αφορά τους εικονιζόμενους [και] εδώ [προφανώς: στην δεύτερη, από επάνω, φωτογραφία];

κάθε προσθήκη σε αυτά που 'πέρασαν' και 'ξεχάστηκαν' ήδη, ευπρόσδεκτη [ίσως θα είχε νόημα -ναι, αντιλαμβάνομαι την ειρωνεία της λέξης- αν κάποιος έχει τα κουράγια, να φτιαχτεί ένα σχετικό μπλογκ, γιά να συντάσσεται σιγά σιγά ένας κατάλογος συμβάντων/μαρτυριών, και του follow-up τους. ίσως και να υπάρχει ήδη κάπου. πάσα πληροφορία ευπρόσδεκτη]

[herr pampust]

2008-12-17T13:17:00.005+02:00

εδώ ο κόσμος καίγεται [no pun intended], αλλ' ακόμη είμαι λιγάκι μουδιασμένος από την αποστροφή που επέτρεψε να του ξεφύγει ο δημήτρης νόλλας στην 'καθημερινή' το περασμένο σάββατο. ήταν τέτοια η άρνησή μου να την δεχτώ, που προς στιγμήν αναρωτήθηκα αν ο νεολογικός όρος 'παμπουστισμός' [ο οποίος υποτίθεται πως "έχει κατακλύσει την σύγχρονη κοινωνία"] αναφέρεται σε κάποιον pampust που μου διέφευγε - ή μήπως πιά και στον ίδιον τον pabst, με την συνεπικουρία ενός τυπογραφικού λάθους. αλλ' η αμέσως επόμενη φράση ξεκαθαρίζει το νόημα [με δυό 'γλαφυρές' εικόνες]. θα ήταν βέβαια ειρωνικό, και δεν πρόκειται να συμβεί -μιάς και συμφωνώ με την θέση, αν ίσως όχι πάντα με τον τόνο, της υπεράσπισης του [πιθανότατα, δε, εντελώς αθώου] κούντερα- να μεταβληθεί ο θαυμασμός μου προς τον λογοτέχνη που μας έχει χαρίσει, μεταξύ των άλλων, την νεράιδα της αθήνας, το τρυφερό δέρμα, τον τύμβο κοντά στη θάλασσα

όπως με τους γονείς μας: τους πρωτογνωρίζουμε ως είδος ξέχωρο από μας, αλάνθαστο - μας απογοητεύουν κάποτε - θυμώνουμε - τους 'το κρατάμε' - ώσπου να βρούμε την δύναμη -αν, και όσο[ι] την βρίσκουμε ποτέ- να τους συγχωρέσουμε που είναι κι αυτοί απλώς άνθρωποι

και να τους αγαπήσουμε αλλιώς

[έλα μνήμ' στον τόπο σ'*]

2008-12-16T12:15:00.006+02:00

η επισήμανση από 'δω: ο υπεπθ κ. ευρ. στυλιανίδης -μετά το γνωστό του προπερασμένο σαββατοκύριακο περισυλλογής- δημιούργησε ηλεκτρονική διεύθυνση γιά να ενθαρρύνει την... ελεύθερη έκφραση των μαθητών: fonitonmathiton@ypepth.gr

u've been warned

* εγώ έτσι το άκουγα μικρός. ευτυχώς δεν ξέραμαν τότες από greeklish [και δεν είχα υπουργείο]

[μόνον πρόσωπα]

2008-12-15T20:09:00.006+02:00

φίλος από την κεντρική ευρώπη που έμεινε μαζί μου τις τρεις τελευταίες μέρες, κάποια στιγμή κάτι πήγε να ψελλίσει γιά 'θεσμούς', που θα μπορούσαν, πέραν των περιστάσεων, ίσως, εντέλει, να βοηθήσουν. 'μα η ελλάδα δεν είχε ποτέ αξιόπιστους θεσμούς - μόνο πρόσωπα', κάγχασα

σήμερα διάβασα αποσπάσματα από συνέντευξη του αρχιεπισκόπου αθηνών ιερώνυμου στον 'κόσμο του επενδυτή': 'το σύνολο σχεδόν της νέας γενιάς δεν είναι εναντίον των αρχών, των αξιών και των ιδανικών [...], αλλά εναντίον όλων ημών που τους τα διδάσκουμε και συγχρόνως τα προδίδουμε ανερυθρίαστα και ασύστολα. [...] τα παιδιά μας δεν αμφισβητούν την αλήθεια, αλλά την προδοσία της.' με έκπληξη αισθάνθηκα πως αυτή ήταν μιά σπάνια -απ' όσο είχα διαβάσει- συμπυκνωμένη διατύπωση -με απλούστατες, τρομερές λέξεις- μιάς θαρραλέας και εις βάθος κρίσης. και προς στιγμήν -μιά τόση δα στιγμή- αναρωτήθηκα μήπως -ω του θαύματος!- η εκκλησία αποδεικνυόταν εντέλει ένας ελληνικός θεσμός που κάπως 'βάσταγε'. άρκεσε η ανάμνηση του προκατόχου του ιερώνυμου, γιά νά 'ρθει η απάντηση ακαριαία, σαρκαστική

πάλι τα πρόσωπα, μόνο, παντού. αλλά ώς πότε;

[αν κάποιος/α μπορεί να μου υποδείξει σύνδεσμο γιά το πλήρες κείμενο της συνέντευξης, θα του/της ήμουν ευγνώμων]

[δυό προτάσεις γιά ειρηνικές, σιωπηρές συγκεντρώσεις το σάββατο 13.12]

2008-12-11T23:31:00.003+02:00

που μαθαίνω ότι έχουν αναρτηθεί στο facebook:

> 14:00 _ βουβή διαμαρτυρία έξω από την βουλή: μικροί και μεγάλοι, χωρίς λόγια, με λευκά κεριά, ρούχα και λουλούδια, και νοερό σύνθημα, 'με τις καταστροφές δεν θ' αλλάξει τίποτε'

> 21:00 _ συγκέντρωση με κεριά και τήρηση ενός λεπτού σιγής στο σημείο όπου σκοτώθηκε ο αλέξης [και αντίστοιχες συγκεντρώσεις έξω από κάθε ελληνική πρεσβεία]

[καθότι ζωντανός ακόμη...]

2008-12-10T17:15:00.008+02:00

[feel free to copy, paste, forward, print, stick, wear, translate:]

re: 'ο θανών παρουσίαζε αποκλίνουσα συμπεριφορά'

αν και εμπνευσμένη από ξένα λόγια, η πιό πάνω εικόνα δεν βαρύνεται με πνευματικά δικαιώματα. χρησιμοποιήστε την ελεύθερα - δι' ειρηνικούς σκοπούς

[η καρδιά μου λούζεται στο αίμα]

2008-12-09T16:01:00.013+02:00

πένθιμο δώρο από έναν άπιστο

η καρδιά μου λούζεται στο αίμα
...
α τι πόνος ανήκουστος
στεγνή αδειασμένη μου καρδιά
...
άλαλοι στεναγμοί πένθος σιωπηλό
σείς να πείτε τους πόνους μου όλους
γιατί το στόμα μένει σφαλιστό
...
η καρδιά μου τώρα πηγάδι δακρύων
τα μάτια μου πηγές που καιν
...
με στάχτη το κεφάλι μου
με δάκρυα το πρόσωπό μου λούζω
με σπαραγμό και πόνο χτυπώ την καρδιά μου
...
βαθειά σκυφτός γεμάτος λύπη
...
τώρα πλαγιάζω πάνω στις πληγές
σαν σε βράχου σχισμή
εδώ λοιπόν θ' αναπαυθώ

λέει κι άλλα η καντάτα με αριθμό bwv199 του μπαχ: γιά την αμαρτία και τη σωτηρία μέσω του θεού. αλλά, ειδικά όταν την ακού ς από την lorraine hunt lieberson, μπορείς -αν δεν σε πάρουν τα κλάματα, έστω και μη γνωρίζοντας γερμανικά- να σκέφτεσαι τα δικά σου

[τα δικά του. τα δικά τους. τα δικά μας]

η γυναίκα αυτή, που το ήθος και το χρώμα της φωνής της δίκαια -μόνη φορά- τα παρομοίασαν με της κάλλας, ξεκίνησε να τραγουδά στα 26 της, γιά να πεθάνει από καρκίνο 26 χρόνια αργότερα. την συγκεκριμένη καντάτα, μαζί με την bwv82, 'ich habe genug' ['νυν απολύεις'], ερμήνευσε και στην σκηνή -αρχής γενομένης την περίοδο 2000-01- υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του σπουδαίου peter sellars

κόκκινες λωρίδες υφάσματος ξεκινούσαν απ' τον λαιμό του φορέματός της: γίνονταν πότε αλυσίδες πότε ποταμοί δακρύων πότε φτερούγες λύτρωσης

πολλοί θεατές κλείναν τα μάτια

[περισσότερα, εδώ κι εδώ. μιά κάπως αρχαϊκή αγγλική μετάφραση του κειμένου της καντάτας -την οποία και χρησιμοποίησα γιά την πιό πάνω αποσπασματική ελληνική απόδοση- εδώ]

[κάτι]

2008-12-09T03:09:00.001+02:00

3λεπτη σιωπηλή διαμαρτυρία σήμερα στις 3 το μεσημέρι

sms προς προώθηση:

STEILTE PANTOU: Simera Triti, stis 3 to mesimeri, se oli ti hora, vgainoume apo tin porta mas kai stekomaste siopiloi gia 3 lepta, min empodizontas kanenan, kai pianontas ton diplano mas ap to heri. An theloume, ehoume karfitsomeno sto stithos ena harti, pou tha mporouse na grafei: POLITIKOI / ASTYNOMIKOI / VANDALOI / OS EDO! Meta ta 3 lepta, xanampainoume isihoi sta spitia mas kai tis doulies mas.

[μιά μαύρη σκιά δεκεμβρίου]

2008-12-07T20:15:00.005+02:00

μπανάλ, πρόχειρες σκέψεις εν βρασμώ

με τις ενέργειές τους, και οι ανεκπαίδευτοι και ακατάλληλης ιδιοσυγκρασίας αστυνομικοί, και οι βάνδαλοι, επιτυγχάνουν έναν, κοινό στόχο: την αποσταθεροποίηση της δημοκρατικής νηφαλιότητας. δεν δικαιούνται τον όρο 'αναρχικός', ούτε και 'αντιεξουσιαστής', όσοι σπάνε τα τζάμια στις στάσεις και στις βιτρίνες, ανάβουν τα σκουπίδια στους κάδους, πυρπολούν αυτοκίνητα και κτίρια. δεν είναι αναρχικοί, γιατί δεν έχουν προλάβει να μελετήσουν και να σκεφτούν. και όχι μόνο δεν είναι αντιεξουσιαστές, αλλά είναι ακριβώς οι απαραίτητοι συνεργοί -αν όχι και υποχείρια- της εξουσίας: 'νομιμοποιούν', στα θολωμένα από την τηλεόραση μάτια κάποιων, κάθε άνομη εκτροπή της

και ο βανδαλισμός σέρνει πλέον πίσω του το πλιάτσικο: τώρα πιά δεν ξέρεις αν οι κλέφτες εκμεταλλεύονται τις σπασμένες βιτρίνες, ή αν τις σπάζουν επί τούτου, ευκαιρίας δοθείσης. ήταν δε ζήτημα χρόνου πότε οι οικονομικά -και όχι μόνον- εξαθλιωμένοι μετανάστες -και όχι μόνον- θα συντάσσονταν με τους 'επαγγελματίες' ταραξίες. [μιλώ ως αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυς]

δεν χρειάζεται, νομίζω -δεν αντέχεται- να γίνει σαφέστερο πλέον ότι οι παραδοσιακές μορφές δημόσιας διαμαρτυρίας, όπως οι πορείες, γίνονται απλώς αφορμές γιά βάναυση ακύρωση του νοήματός τους. κι αναρωτιέμαι αίφνης, αν δεν θά 'ταν τουλάχιστον συμβολικά δραστικότερο -μέσω sms και blogs, αν δεν δεήσουν να να συνεισφέρουν τα λοιπά 'μέσα'- αύριο, ή μεθαύριο, στις 12 το μεσημέρι φερειπείν, να βγούμε όλοι μπρος απ' τα σπίτια μας και τις δουλειές μας, σε όλη τη χώρα, και να φτιάξουμε μιάν ανθρώπινη αλυσίδα κατά μήκος των πεζοδρομίων -μην εμποδίζοντας κανενός την διέλευση- έχοντας στο στήθος καρφιτσωμένο ένα χαρτί:

'πολιτικοί / αστυνομικοί / βάνδαλοι: / ώς εδώ'

καθώς ξαναδιαβάζω την πρώτη παράγραφο, σκέφτομαι πως αντί γιά 'δημοκρατική νηφαλιότητα', ίσως να ήταν ακριβέστερος ο όρος 'κοινοβουλευτική υπνηλία' [ή 'ανικανότητα', 'αθλιότητα', ή ό,τι άλλο προτιμά ο καθείς]. έστω. αλλ' όταν σωρεύονται πολλά σπασμένα τζάμια, κάποια στιγμή τα κάνουν σκόνη οι ερπύστριες

[παρασκευή βράδυ]

2008-12-05T21:41:00.009+02:00

21:45 _ είχα να το κάνω καμμιά δεκαετία: να κοιμηθώ απόγευμα γιά να ξυπνήσω βράδυ και να βγω νύχτα. [και μήπως η παιδική καταγωγή του συνήθειου δεν είναι στην παραμονή πρωτοχρονιάς και στην ανάσταση, που μας βάζανε -κατ' εξαίρεσιν- να κοιμηθούμε μεσημέρι, γιά ν' αντέξουμε το ξενύχτι;] ξύπνησα με πιασμένο το σβέρκο. έσκισα τη ζελατίνα της βικτώριας [ζήλεψα τη φόδρα του κουτιού] κι έβαλα το σΝένα να παίζει: προετοιμασία γιά το πάρτυ. τώρα τσάι δυνατό

[νευρολογικά]

2008-11-14T21:42:00.004+02:00

ποτέ δεν ξεχνούσα φάτσες. ονόματα ναι - βασικά, ονόματα δεν θυμάμαι. αλλά τα πρόσωπα -ανταμωμένα στιγμιαία ή μη, τυχαία ή μη- αποτυπώνονταν, ανεξίτηλα. εσχάτως όμως, δις με έχουν χαιρετήσει με πλήρεις λεπτομέρειες, και μόνο αχνά θυμήθηκα. και τ' ανάποδο: αρκετά συχνά τελευταία νομίζω πως αναγνωρίζω κάποιον στον δρόμο - πλησιάζω λίγο ή αλλάζει η γωνία - δεν είναι

[you didn't read it here first]

2008-11-14T21:40:00.003+02:00

[στρουμπουλή έφηβος στο κινητό της - ξεκινάμε από την στάση, και ανεβαίνουμε βαθμηδόν στο όχημα:]

- να σου πω νινί μου, είμαι λίγο λυσσάρα;
- να σου πω νινί μου, κοιμάσαι πολύ βαριά; εγώ μόνο αν είμαι πολύ κουρασμένη κοιμάμαι βαριά.
- έλα ρε λεωφορείο!
- ήρθε!
- συγγνώμη κύριε, μπορείτε να μου το χτυπήσετε;
- το εισιτήριο, μωρό μου!
- ευχαριστώ, καλό πάσχα νά 'χετε!
- δυνάμωσέ το λίγο να μ' ακούς!
- να σου πω μωρό μου, να σ' αφήσω να δουλέψεις και να σε πάρω αργότερα;
- όχι! εσύ να με πάρεις! όλο εγώ θα σε παίρνω;!
- α, μην το ξεχάσεις! αλλιώς η τιμωρία σ' [sic] θά 'ναι 1000 φιλιά!
- 5000 φιλιά!
- 10000 φιλιά!

[ευχαριστούμε τον γιάννη νένε γιά την δημοσίευση στην 'athens voice' που κυκλοφορεί]

[karaoke with a difference]

2008-10-20T21:04:00.009+02:00

and here's what i received earlier:

Από: Yen Tan
Θέμα: five times a minute
Προς: sensualmonk@yahoo.gr
Ημερομηνία: Δευτέρα, 20 Οκτώβριος 2008, 18:39

hey sm:
by the way, as an attempt to promote our upcoming theatrical release of "ciao", we're gonna post a youtube clip featuring different guys performing their lip-sync rendition of the song "five times a minute." if you're interested in participating (or know of anyone else is), the instructions are here: http://ciaomovie.com/fivetimesaminute. lemme know if you have questions. thank you!
best,
yen

εννοείται ότι οι μοναστικοί όρκοι δεν μου επιτρέπουν τέτοιαν απόλαυση,
αλλ' οι επίδοξοι johnnies, lyles, willies [pun intended],
ου μην αλλά και rufuses [σεμνάα], ορμήσατε!

[το ρίγος πάλι]

2008-10-19T23:21:00.006+02:00

όταν πρωτοείδα την μήδεια της ομάδας εδάφους, σκέφτηκα πως ένα τόσο ολοκληρωμένο, αύταρκες έργο θα έπρεπε να περιληφθεί στο ρεπερτόριο και άλλων ομάδων, ελληνικών και ξένων. θα μπορούσε όμως; η ύπαρξη της μήδειας 2 του δημήτρη παπαϊωάννου, σ' αυτήν την φθινοπωρινή της εκδοχή, νομίζω πως απαντά θετικά

ήδη από το καλοκαίρι, είχαμε δει την τελειοποίηση της σκηνής όπου περνά ο χρόνος –που παλιότερες διαδοχικές δοκιμές την είχαν φέρει μέχρι το σημείο ν’ αγγίζει την τσαρουχική παρωδία– με τα ελάχιστα πλην επιτυχέστατα μέσα της λάμπας, του ήλιου, και του σκύλου – που δανείζεται γιά την περίσταση το φέρσιμο της σκιάς του δράκουλα. όμως τώρα πιά, τα κωμικά στοιχεία έχουν ισορροπήσει τέλεια με τα τραγικά: ο ιάσονας υποχώρησε όσο χρειαζόταν από τον σαρλό, η γλαύκη από την ‘μπίμπο’, ο πρόλογος από την παντομίμα. η ευαγγελία ράντου μετέπλασε την μήδεια σε κάτι εντελώς δικό της –διευρύνοντάς την από την αρχαϊκή κόρη μέχρι μιά φιγούρα του munch– ξεπερνώντας –με κόπο και κουράγιο, φαντάζομαι– το στάδιο του επιβεβλημένου βαμπιρισμού, μιάς κι αρχικώς ήταν αναγκασμένη κυριολεκτικά να κατοικήσει το σώμα της αγγελικής στελλάτου. η ‘ψύχρανση’ του εικαστικού μέρους που είχαμε νοιώσει το καλοκαίρι, βρήκε –αν δεν με απατά η κατ’ ανάγκην από μνήμης σύγκριση– το αρμόζον κινητικό της αντίστοιχο, με την καταστολή της δράσης, ενίοτε μέχρι την ακινησία. η –εξαιρετικά δύσκολη– συγκέντρωση, την οποία προϋποθέτει αυτή η μεταβολή, απέδωσε και καλεί έναν επιπλέον έπαινο. ο σκύλος του άρη σερβετάλη εξακολουθεί να είναι εξαίσιος, αλλ’ ευτυχώς –και γιά τον ίδιον– δεν ‘εξέχει’ πιά (όπως εύστοχα και τολμηρά είχε διακρίνει ο ανδρέας ρικάκης τον ιούνιο.) βοηθούντος και του ηχητικού σχεδιασμού του coti k., που επίσης ωρίμασε (εκτός κι αν με γελούν οι σαφώς καταλληλότερες ηχητικές συνθήκες του ‘παλλάς’, σε σχέση με την ‘πειραιώς 260’), το ρίγος επανήλθε – δριμύτερο. το δήλωσε και η νεκρική σιγή μετά το τέλος – μέχρι να ξεκινήσει το χειροκρότημα

εκτός αν μερίδιο γιά τούτο είχε και το παράπονο της κυρίας δίπλα μου στη στάση: «λίγο μικρό το βρήκα. ενώ το προηγούμενο –πώς το λέγαν; που είχε μόνο άντρες– ήταν μαγευτικό, μαγευτικό!» δεν πειράζει. ίσως η απειλητική ευχή που επανειλημμένως είχε διατυπώσει ο παπαϊωάννου γιά το 2 –ότι εκεί το κοινό των τελετών των ολυμπιακών αγώνων θα έβλεπε κάτι προσωπικό, και θ’ αποφάσιζε με διαυγέστερη συνείδηση αν ‘του κάνει’, αν θα 'ακολoυθήσει'– να έπιασε εδώ, με διπλό ετεροχρονισμό

λούφαζα μες στο σπίτι απ’ την παρασκευή. γιά δικούς μου λόγους, εννοείται – αλλά και λίγο σαν wishful προετοιμασία γιά απόψε. the wish was granted

[autumn cherry blossoms]

2008-09-28T12:31:00.004+02:00

ανεξήγητη [;] 'βουτιά' σήμερα. ίσως να φταίει ο λονδρέζικος καιρός, ίσως η αναπάντεχα δυνατή ταινία, cherry blossoms, της doris dorrie χτες. [θά 'λεγες ότι κι αυτή, σαν τον άλλον 'ακαλλιέργητο ποιητή' του κινηματογράφου, τον κιμ κι-ντουκ, 'δεν ξέρει' από σινεμά - αλλά [γι' αυτό ακριβώς;] το χρησιμοποιεί γιά να πει ιδιοφυώς μιά πολύ προσωπική ιστορία. ο γκοντάρ θα είναι υπερήφανος]. ευτυχώς όμως υπάρχει και ο ιγνάτιος παντερέφκσι, και ο σοπέν του. [γιατί ο ύπνος και οι κυριακάτικες εφημερίδες είναι εύκολη αλλά λιγάκι επικίνδυνη συνταγή... :-)]

φωτ. από την ταινία

[το πένθος της γλώσσας]

2008-09-24T15:07:00.003+02:00

[ ] η γλώσσα [ ] δεν κατακρατεί τίποτα από την ουσία του πραγματικού [ ]. αλλά ούτε και είναι παραίτηση [ ]. είναι στην ίδια της την φύση η κίνηση προς εκείνο που δεν είναι αυτή. μιάς και γεννήθηκε από την απώλεια* και δεν έχει τίποτα που νά 'ναι δικό της, η όρεξή της είναι τεράστια! μπορεί, οφείλει, γιά να ζήσει, να 'ενσωματώνει' τα πάντα μέχρι και το σώμα και πιό πολύ κι απ' αυτό: αποπλανά καλύτερα απ' το φύλο, συγκινεί βαθύτερα απ' τα δάκρυα, πείθει ισχυρότερα απ΄την γροθιά, λαβώνει, αποκοιμίζει, εξουθενώνει... κατέχει όλες τις εξουσίες. σ' αυτήν την κίνηση που την φέρνει από την κυριαρχία, από την μαγεία, στην συνείδηση της ουσιώδους της κενότητος, θα ταλαντευτεί ανάμεσα στον μανιακό θρίαμβο και την μελαγχολία. αλλά η μελαγχολία αποκαλύπτει την φύση της, η μανία μόνο την προσπάθειά της. [ ] στην ίδια την λειτουργία της γλώσσας, βρίσκεται εγγεγραμμένη η αδυναμία να ικανοποιήσει την απαίτησή της. η μη κατόρθωση της ευχής είναι εντός της αλλά η ευχή είναι δίχως όρια. [ ] είναι συγχρόνως πένθος που τελείται και πένθος που δεν τελειώνει

* [όπως λέει πιό κάτω ο ίδιος ο πονταλίς: απώλειας του αντικειμένου, του 'πράγματος δίχως όνομα', της 'αλήθειας δίχως φράση']

j.-b. pontalis, 'μελαγχολία της γλώσσας', perdre de vue [folio essais], σελ. 251-2

[παρανάγνωση]

2008-09-23T00:01:00.002+02:00

έφτανε η στάση μου και, τελειώνοντας το -κατά τα λόγια του ίδιου- squiggle του pontalis αφιερωμένο στον winnicott, 'aller et retour' [στο perdre de vue], ξεφυλλίζοντας αστραπιαία με τον αντίχειρα το υπόλοιπο βιβλίο πριν το βάλω στην τσάντα, το μάτι μου έπιασε τον τίτλο ενός από τα υπόλοιπα κεφάλαια: 'haine du couple'. 'hors du temple' ήταν

'ciao' / yen tan & 'better things' / duane hopkins

2008-09-19T14:30:00.008+02:00

μιά καλή έναρξη στις φετινές 'νύχτες πρεμιέρας'

το ciao του yen tan αποδεικνύει πως, με απλώς επαρκείς ηθοποιούς και προσεκτική φωτογραφία -γιά να μην κραυγάζουν οι αδυναμίες της ψηφιακής εικόνας- μπορείς να κάνεις μιά στέρεη, συγκινητική χωρίς να γίνεται μελό, καλή ταινία - αρκεί να έχεις ένα σφιχτό, καλοφτιαγμένο, σχετικά πρωτότυπο, αλλ' όχι τραβηγμένο, σενάριο, με σαφείς προθέσεις, και να μην ξεχνάς πως ο κινηματογράφος είναι πρωτίστως κινούμενες εικόνες. οι αρετές του σεναρίου ήταν πασιφανείς - θα επιμείνω μόνο λίγο στην σημασία της εικόνας ως του βασικού μέσου να αφηγηθείς και να υπαινιχθείς, που δεν λησμόνησε -όπως πλείστοι όσοι ανεξάρτητοι αμερικανοί- ο γιέν ταν: π.χ. στην κορύφωση του έργου, με το βιντεάκι του θανόντος να τραγουδά, ή στά τελικά πλάνα της ταινίας

[ανεκδοτολογικά, έχουν πολύ ενδιαφέρον οι σημειώσεις του σκηνοθέτη γιά την καταγωγή της ταινίας, και τα γυρίσματα..]

το better things, την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του duane hopkins, την περίμενα πώς και τι. πέφτοντας τυχαία πάνω στο field [πάλι στις 'νύχτες πρεμιέρας', το 2002;], είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό: ασυνήθιστα 'απλή' φωτογραφία, λιγοστές λέξεις, η ανεξήγητη [;] παιδική βία. το love me or leave me alone, αργότερα, στα ίδια χνάρια, αν και λιγότερο δυνατό. δυστυχώς, δεν νομίζω πως αυτός ο κινηματογραφικός του τρόπος -κοφτό μοντάζ, σχεδόν ακίνητη κάμερα, συχνότατα ακίνητοι ηθοποιοί- κατάφερε να λειτουργήσει με την ίδια επιτυχία και στο μεγάλο μήκος. υπάρχει πάντα η ενδιαφέρουσα ματιά - που έχει όμως ήδη αρχίσει να διαβρώνεται από ολισθήματα στην καλλιγραφία [π.χ. τα χελιδονάκια στο πιάτο με τα ψίχουλα, μετά την λέξη "αγάπη"]. όμως ο χειρισμός του χρόνου -ας θυμηθούμε τον μάστορα ταρκόφσκι, αλλά και τον 'πρόγονο' του hopkins, terence davies- μου μοιάζει προβληματικός: ο τόσος κατατεμαχισμός του εξαφανίζει τον οιονδήποτε ρυθμό, υποβιβάζοντας την ταινία σε μιάν ασπόνδυλη σειρά από ωραία πλάνα, και ενίοτε ενδιαφέροντες συνειρμούς

[beauty & beauty]

2008-08-28T20:02:00.004+02:00

την στιγμή που η ομορφιά και το τέρας δεν φιλιoύνται δεν μαχαιρώνονται μόνο αναλύονται κι οι δυό με λυγμούς σε δάκρυα* - την ίδια στιγμή που ο ήλιος κόκκινος αγγίζει, πριν γλιστρήσει πίσω της, μια στενή γλώσσα γης - την ίδια ακριβώς στιγμή, ο 24χρονος αγρότης κι ο 34χρονος άραβας εργάτης δίνουν το πρώτο τους -και τελευταίο- φιλί

* neil bartlett, skin lane

[απολαύσεις της σάρκας]

2008-08-09T12:25:00.003+02:00

ω σαρκοβόρα απόλαυση της γλωσσικής εμπειρίας! ο κίνδυνος της λέξης είναι η ηδονή της σκέψης. τι έστριψε στη γωνία; ακόμη άφαντη και ήδη λατρεμένη. δίνομαι ολόκληρος σε αυτήν την περιπέτεια

καρλ κράους, αφορισμοί [μτφρ. σπύρος δοντάς, εκδ. 'στιγμή']

[sutra]

2008-07-29T23:00:00.004+02:00

στην αρχή εκείνος τους καλεί - ή νομίζει
εντέλει αυτοί θα τον διδάξουν

το παιδί - ο χρόνος
παίζει μαζί του
οι τάφοι αναποδογυρίζουν
πετάγονται ζωές και ζώα
μιλάνε με τα χέρια όλοι μαζί
ο λωτός ανθίζει γύρω απ' το παιδί

ίσως το πιό δυνατό πράγμα που είδα φέτος στο φεστιβάλ [μαζί με το τολμηρό και ακριβές ο ουρανός κατακόκκινος των αναγνωστάκη-χατζόπουλου-πιττακή, την εκπληκτική anna laguna, το όνειρο του a midsummer night's dream του britten με την opera de lyon, την ευφρόσυνη γιορτή που έστησε ο κραουνάκης]: sutra του χορογράφου και χορευτή sidi larbi cherkaoui, του γλύπτη anthony gormley, του μουσικού szymon brzoska, με ερμηνευτές κινέζους μοναχούς σαολίν. γιά το -καθόλου προφανές ή αναμενόμενο- δέσιμο όψης, κίνησης και μουσικής, και την συγκίνηση [μέχρι λυγμών] που ξεπηδούσε άγνωστο από πού

[αυτό δεν το θυμάμαι]

2008-07-29T22:40:00.004+02:00

έβλεπα το ποδαράκι της κάτω από το πιάνο να χτυπά ελαφρά, ρυθμικά, ενώ τραγουδούσε η έλλη πασπαλά [που επιβεβαίωσε περίτρανα ότι είναι η ιδανική ερμηνεύτρια της πλάτωνος - και τι χαρά να την βλέπεις σε τέτοια φόρμα και κέφια!] συνοδευόμενη από την μάρθα φριντζήλα [εξαιρετική επιλογή γιά τα 'μιλητά' τραγούδια]

όταν ο κωνσταντίνος βήτα ξεκίνησε τον 'μάρκο', έστρεψε γιά πρώτη φορά το κεφάλι, προς αυτόν. έκανε πάρτυ την 'πρωτομαγιά' ['όχι πάλι!' γέλασε ενώ το κοινό καταχειροκροτούσε και μετά το bis που του χάρισε] - αν και αυτό το 'είμαι ευτυχισμένη' δεν με είχε πείσει ποτέ στον δίσκο: μάλλον η άλλη όψη του 'βέβαια εσύ λείπεις' μου φαινόταν. και τι μεγάλη ικανοποίηση ν' ακούς και να βλέπεις -ανατριχιάζοντας χωρίς σταματημό- τον παλαμίδα, σαν νά 'ταν χτες το σαμποτάζ [πού κρύβεται;]. αν στην αρχή, η ε.π. και η μ.φ. ήταν κάπως μουδιασμένες [μέχρι να γίνουν ξεσαλωμένα chorus girls!], το άνω διάζωμα ήταν εξαρχής ξέφρενο - κι ήταν σαν η ίδια η λ.π. να έδωσε το σύνθημα γιά τη γιορτή, στολισμένη από το διακριτικό αλλά μαγικό χέρι του άγγελου μέντη

το περιμέναμε ότι θά 'ταν ωραία στο ηρώδειο - αλλά όχι κι έτσι!

[μιά λευκή αντιλόπη* στην πειραιώς]

2008-07-03T13:53:00.008+02:00

δεν ξέρω πόσοι από το κοινό της χθεσινής συναυλίας των -πάντα εξαιρετικών- 'εν χορδαίς' στο αίθριο του νέου μουσείου μπενάκη αντιληφθήκαμε την σπάνια τύχη που είχαμε να ακούσουμε την λιβανέζα τραγουδίστρια rima* khcheich: μορφή εξαιρετικής ευγένειας και μιά φωνή σαν το νεράκι - όπου περιέχονται και μονοιάζουν όλες οι γεύσεις μαζί

συγκρατημένο χειροκρότημα - αλλά μήπως μπρος σε μιά τέτοια παρουσία κι ένα τέτοιο άκουσμα, δεν θά 'ταν βέβηλο να ξεσπάσεις σε κραυγές; τρύπωσε αλλού ο ενθουσιασμός

όπως τρυπώσανε κάποια στιγμή, όρθιοι στην είσοδο του αιθρίου, κάποιοι άραβες μετανάστες απ' τα πέριξ

δυστυχώς, τίποτα στο youtube, στο site της [όπου και απόσπασμα από τραγούδι-έκπληξη!], ή στο myspace δεν αποδίδει την εμπειρία - αλλά νομίζω πως αυτό είναι ό,τι καλύτερο βρήκα. ωστόσο, υπάρχει και ένα ελληνικό cd -της σειράς 'μεγάλοι συνθέτες της μεσογείου', παραγωγή του οργανισμού 'εν χορδαίς'- όπου η ρίμα τραγουδάει, μαζί με άλλους, τραγούδια του σπουδαίου αιγύπτιου συνθέτη sayyed darwish, με τους beirut oriental ensemble

[παναγιά μου μιά βραδιά]

2008-06-29T21:28:00.007+02:00

τη βάσει της πρώτης παράστασης του σταμάτη κραουνάκη με τους 'σπείρα-σπείρα' [άσχετο: αλήθεια, οι σκέτοι 'σπείρα', με έναν δίσκο στον 'σείριο' το '80, τι απόγιναν;...], στο 'χυτήριο', ήμουν σχεδόν βέβαιος πως και την χθεσινή παράσταση, 'αυτά που κάψαν το σανίδι', στο ηρώδειο, θα την χαρακτήριζε το ίδιο -σπάνιο πιά- μίγμα εξαιρετικού γούστου και τρελλού κεφιού, πάνω και κάτω απ' τη σκηνή. γελάσαμε και συγκινηθήκαμε άπαντες: μικροί και μεγάλοι - και μεγαλύτεροι

αποκάλυψη -ακόμα κι αν τον είχες ακούσει και δει να τραγουδά- ο στέργιογλου ως ιθαγενής σεβαλιέ - και ο γιάννης χαρούλης με την σεμνή, υψηλής ακρίβειας, ξυλουρέικη φωνή [σε δυό από τα δύσκολα και παράξενα τραγούδια από τον 'καπετάν μιχάλη' του χατζιδάκι] - και χάρηκα που ο μπάσης ξανάδειξε την ακριβή στόφα της βυζαντινής φωνής του

εξαιρετική η μπαλανίκα, απρόσμενο το -έχει δίκο ο κραουνάκης- μπεττ-μιντλερικό ταμπεραμέντο της φριντζήλα, υπέροχη η ευθύτητα της φυτούση και το αυτοπαρωδούμενο νάζι της κοντού [και τι ωραία που έχει βαθύνει η φωνή της], απλώς ασύλληπτη η σαπουντζάκη, απολαυστική η καλουτά που σχεδόν έκανε αυτοσχέδιο νούμερο ανάμεσα σε λαζόπουλο και κραουνάκη!

ομολογώ πως βούρκωσα στο 'τώρα νυφούλα μου χρυσή' από τους 'σπείρα-σπείρα' - αλλά ήδη απ' τον 'μύθο', έλεγα πως το πρόσωπο του χατζιδάκι, σαν σκοτεινό φεγγάρι, μας χαμογελούσε απ' τον ουρανό

[age of innocence]

2008-06-29T09:50:00.002+02:00

τι ζημιά κι αυτή η grace jones - κόλλησα πάλι
[κι όσο θυμάμαι πώς εν πλήρει αθωότητι χορεύαμε πιτσιρίκια το 'pull up to the bumper'!... ;-)]

[night and the city]

2008-06-17T21:29:00.004+02:00

υπάρχουν νουάρ ψυχρά και στυλιζαρισμένα, κι άλλα πιό 'βρώμικα'. η νύχτα και η πόλη του ντασσέν πάλι, είναι φτιαγμένη μ' ένα μίγμα ρεαλισμού -π.χ. στους χώρους- και ευγενούς απόστασης - π.χ. στην ηθοποιία. και είναι όλοι τους εξαιρετικοί: από την έστω κάπως σχηματική μα πανέμορφη τζην τήρνυ, ώς τον εντελώς σύγχρονου ύφους -κασσαβέτη avant la lettre- χιού μάρλοου [που παίζει τον καλλιτέχνη συγκάτοικό της, άνταμ], περνώντας από το απόλυτο κάθαρμα υπολογισμού, τον nosseross [να πρόκειται όντως γιά 'νοσηρό';] του φράνσις λ. σάλλιβαν, που καταφέρνει να μην γίνει ούτε στιγμή αληθινά αντιπαθής. η χρήση της κάμερας και η καθοδήγηση των ηθοποιών είναι, όπως και νά 'χει, πολύ ανώτερη από τον μέσο όρο του είδους

δυο αξέχαστες στιγμές λεπτής μαεστρίας και μεγάλης δύναμης, γιά μένα:

το πλάνο στο μπαρ, με τον νόσσροσς πλάτη εμπρός αριστερά, και την μαίρη πρόσωπο στο βάθος δεξιά, σε μιά σύντομη συνομιλία γιά τον φάμπιαν - κι ένα απ΄τα τελευταία, με την συγκλονιστική μωρήν ντηλαίηνυ ως άννα ο' λήρυ να παραστέκει τον χάρρυ: η ελαφριά παλινδρομική κίνησή της ανάμεσα νανούρισμα και θρήνο

[διάλογοι κτισμάτων και άλλα τινά]

2008-06-16T20:23:00.010+02:00

ήδη με τον κενό επισκέψιμο ισόγειο χώρο του, το νέο μουσείο της ακρόπολης δείχνει τι αριστουργηματικό κτίριο είναι: η κεκλιμένη άνοδος θυμίζει τα προπύλαια, οι όγκοι στο ορατό μέρος του πρώτου ορόφου παραπέμπουν στο ερεχθείο, κι ένας σωρός άλλες λεπτομέρειες δείχνουν την ευφυία και την ευαισθησία των αρχιτεκτόνων, το βάθος και την σοβαρότητα της μελέτης τους

δύο τέτοιες 'λεπτομέρειες' κλείνουν, γιά μένα, την ούτως ή άλλως σαθρής εκκινήσεως -και επικίνδυνη- συζήτηση περί πιθανής κατεδαφίσεως της οικίας κουρεμένου και του παραπλήσιου νεοκλασσικού:

- πλησιάζοντας προς την είσοδο του μουσείου, και ενώ κανείς βρίσκεται στον ισόγειο χώρο του, δεν υπάρχει οπτική πρόσβαση με τον βράχο της ακροπόλεως. coup de theatre: μόνον καθώς ανεβαίνεις προς τα πάνω επίπεδα, όπου και θα εκτίθενται τα κυρίως ευρήματα του βράχου, αρχίζει να αποκαλύπτεται ο λόγος ύπαρξης του μουσείου, και να εγκαθίσταται ο 'διάλογος' μεταξύ των δύο όγκων

- ωστόσο, 'διάλογος' ήδη υπάρχει μεταξύ του [οριζοντίως] ραβδωτού σκιάστρου-επέκτασης του στεγάστρου της εισόδου του μουσείου [βλ. 'οριζόντια' φωτογραφία πιό πάνω], και των αντίστοιχων κατακόρυφων ράβδων της πίσω όψης της οικίας κουρεμένου [οι κατακόρυφες κυριαρχούν και στην πρόσοψη - όπως φαίνεται στην 'κατακόρυφη' φωτογραφία πιό πάνω, μιάς και δεν μπόρεσα να βρω φωτογραφία της πίσω όψης]

όλα τα υπόλοιπα -περί 'ανοίγματος' του οπτικού πεδίου και 'απευθείας διαλόγου'- είναι μαξιμαλισμοί που δεν συνάδουν με την συνολική σεμνότητα του κτιρίου. άσε που -και όχι μόνον ως προς την προθυμότητά τους να 'θυσιάσουν' ένα, τουλάχιστον, μοναδικό αρχιτεκτονικό μνημείο- φέρνουν στον νου άλλες εποχές και άλλη [φασιστική] αισθητική

[τότε μόνον ίσως]

2008-06-16T19:25:00.003+02:00

όταν θα έχετε εγκαταλείψει την επιθυμία να είστε αποτελεσματικός και την πανίσχυρη θέληση να γιατρεύετε, και αντ' αυτών μένετε ταπεινά ικανοποιημένος συνοδεύοντας, συχνά δίχως να καταλαβαίνετε, τότε θα γίνετε αληθινός ιατρός και θά αρχίσετε να είστε πραγματικά αποτελεσματικός

τάδε έφη ο εξηκοντούτης καθηγητής aubry στον νεαρό τότε jean-marc kespi, μετέπειτα συγγραφέα του medecine traditionelle chinoise - une introduction [marabout]

τρίτη 10 ιουνίου 2008

2008-06-11T23:26:00.005+02:00

ξύπνησα βαρύς. έβαλα το ξυπνητήρι μιά ώρα μπροστά – αλλά ούτε ύπνο είχα. το πρωινό κολύμπι, ευχάριστο όπως πάντα, βγαίνοντας απ’ το νερό, δεν βοηθούσε πιά. ευτυχώς, η αγαπημένη φίλη ήταν διαθέσιμη γιά καφέ – τα ίδια κι εκείνη απ' το πρωί. γλυκιά κοπάνα

κι ύστερα μιά βόλτα στο βιβλιοπωλείο, που μού ’χε λείψει: ‘muzine 4’, αφορισμοί του καρλ κράους –μόνο οι απόηχοί τους μέχρι τώρα: σίντλερ, φρόυντ, βίττγκενσταϊν, μπένγιαμιν, αντόρνο–, επιλογή ποιημάτων του σέλλεϋ –παρακινημένος από μιάν αναφορά στο ‘adonais’ σε διήγημα της γουλφ, έκπληκτος είχα διαπιστώσει προ εβδομάδων ότι έλειπε από την βιβλιοθήκη μου, παρά τον κόλριτζ [με τον γουέρντσγουερθ, ακόμα δεν τα έχω βρει], τον μπάυρον και τον κητς–, και, αίφνης, ένα δοκίμιο της αγάπης καρακατσάνη – γιά τον γοητευτικό του τίτλο, και το εξώφυλλο: μιά τυχαία συνάντηση με τον διονύσιο εκ φουρνά που καταλήγει σε περιδιάβαση στον 13ο αιώνα και τον μανουήλ πανσέληνο

δεν είμαι σε θέση να κρίνω τις επιστημονικές θέσεις που προτείνει η συγγραφέας. όμως ως περιδιάβαση στον 13ο αιώνα, και κυρίως στην βυζαντινή θεσσαλονίκη, που δεν έπαψε ποτέ, απ' ό,τι φαίνεται –σε αντίθεση με την κωνσταντινούπολη, φερειπείν– να συνομιλεί γόνιμα με την αρχαία αθήνα, το ανάγνωσμα είναι τερπνότατο [και η συνοδεία των εικόνων θελκτική και χρήσιμη, όπως μας έχει καλομάθει η ‘άγρα’]. το γράψιμο πυκνό κι όμως ανάλαφρο συγχρόνως, με λογιοσύνη που φεγγίζει και δεν στραβώνει, με αισθητή την απόλαυση και της μελέτης και της εξιστόρησής της, και όσο πρέπει τονισμένη την προσωπική εμπλοκή. μου θύμισε αυτό ακριβώς το μίγμα που θαυμάζω και –κυρίως– απολαμβάνω στα κείμενα του κυρτάτα, του κοπιδάκη ή της κάρσον

το διάβασα μονορούφι, πριν ανοίξω –βαθιά μεσάνυχτα– τον σέλλευ, τον ‘ωραίο και αναποτελεσματικό άγγελο’:

θαυμάσιος ο θάνατος,
ο θάνατος κι ο αδελφός του ο ύπνος!

[λεπτομέρεια από εικόνα του μανουήλ πανσέληνου]

[γάλα γιόκ]

2008-06-08T19:34:00.008+02:00

[και βλέπουμε]

υ.γ. 11.vi.2008: το μποϋκοτάζ συνεχίζεται μέχρι και τις 14.vi, γιά όσα γάλατα έχουν τιμή άνω του 1 ευρώ ανά λίτρο

όπως προτείνουν αρκετοί όμως, ακόμα καλύτερα να συνεχιστεί μέχρι τελικής πτώσεως [των τιμών]

[πεζ[ή/οί]_080605_19:00]

2008-05-24T20:36:00.003+02:00

[τότε]

2008-05-04T14:30:00.007+02:00

από τo 'τώρα' -χάρη στον m. hulot- με την τζένη βάνου -mina και vanoni manquee, αλλά και περιέργως rolled into one- μέσω της λαμπέτη, στην πόλυ πάνου: καθώς τραγουδά το 'τι σού 'κανα και πίνεις', μας χαρίζεται αυτή η εικόνα του φαίδωνος γεωργίτση

[χαιρετισμός στους gln και ggl]

[ταυτοχρόνως]

2008-05-03T23:39:00.005+02:00

όσο να πεις, είναι ωραία συντροφιά ν' αποκοιμιέσαι -αφού έχεις εκ νέου, έστω και γιά λίγο, αναμετρηθεί με την αυστηρή ομορφιά του λόγου της- πλάι στο στερνό βιβλίο της susan sontag, at the same time

η σοφία που καθίσταται διαθέσιμη στην διάρκεια μιάς βαθιάς, διά βίου αναμέτρησης με το αισθητικόν δεν μπορεί, αποτολμώ να πω, να αναπαραχθεί από κανενός άλλου είδους σοβαρότητα

['επιχείρημα περί κάλλους']

[δώστε πίσω στον ποιητή τις διπλοτυπίες και τα νι του]

2008-04-30T20:24:00.006+02:00

σέβομαι τον γιάννη η. χάρη. έτσι, ξεφυλλίζοντας -στο εξοχικό των πασχαλινών διακοπών- τις σημειώσεις του στην συνολική έκδοση του ελύτη που έχει επιμεληθεί, σάστισα διαβάζοντας αφενός πως απαλείφθηκαν οι [ορθογραφικές] διπλοτυπίες, και αφετέρου πως "εξορθολογίστηκε" σύμφωνα με την "σχολική γραμματική" [!] η χρήση του τελικού 'ν' στα 'τον' και 'την'. και καλά οι διπλοτυπίες, ας πούμε πως παν στα κομμάτια [μιλάμε πάντως γιά το τέρας σχολαστικότητος και λατρευτικής προσήλωσης στην γλώσσα που λεγόταν ελύτης], παρόλο τον κίνδυνο η μανία της απαλοιφής τους να υποβιβάζει εντέλει την λειτουργία της φιλολογίας. αλλά το -και ευφωνικό- νι; ποιός μας δίνει το δικαίωμα να 'διορθώνουμε' [και μάλιστα σύμφωνα με την 'σχολική' γραμματική] την χρήση του, και δη στον ποιητικό λόγο, όπου και ο παραμικρός φθόγγος έχει [ή οφείλει να έχει] την βαρύτητά του; άλλη, π.χ., η 'λογιότητα' του "στην θάλασσα" [όπου το 'ν' θεωρείται 'άχρηστο'], με την μικρή οξυκόρυφη παύση πριν την άπλα του κύριου ονόματος, κι άλλη η οικειότητα του "στη θάλασσα", που γοργά κατρακυλάει προς το νερό. ο ποιητής [ο/η κάθε γράφων/ουσα] έχει δικαίωμα να θελήσει άλλοτε την μιά μορφή, και άλλοτε την άλλη - κι εμείς απλώς να διαβάζουμε

[ελλόγιμος ποδηλάτης]

2008-04-16T13:15:00.002+02:00

ποδηλατεί: ξυρισμένο κεφάλι, μαύρο μπλουζάκι, τζην. και μιά τσίλικη χάρτινη σακκούλα του μ.ι.ε.τ. κρεμασμένη στο τιμόνι

[στο βυθό]

2008-04-13T14:28:00.007+02:00

είναι κρίμα να επιχειρείται θέατρο με ένα ανοικονόμητο κείμενο επιβεβλημένο σε μιά ομάδα ηθοποιών μάλαμα, ελάχιστοι εκ των οποίων και μετά βίας διασώζονται. να επιχειρείται 'εκσυγχρονισμός' στηριγμένος στην συχνή επανάληψη των λέξεων 'μαλάκες' και 'γαμιέστε', στην εμφάνιση -αραιά και πού- της 'καλλιτεχνικά' παραμορφωμένης εικόνας του πούτιν [το έργο του γκόρκι εκτυλίσσεται στην προεπαναστατική ρωσία] σε τηλεοπτική οθόνη, ουσιαστικά 'εκτός' σκηνικού, στην -δις- εικονογράφηση της έκφρασης 'σας δείχνω τον κώλο μου' με την επίδειξη του εν λόγω κώλου -εν μέσω μιάς παράστασης που κατά τα λοιπά αποποιείται εμφατικά τον ρεαλιστικό κώδικα υποκριτικής-, σ' ένα μουσικό χαλί -τέχνασμα αμηχανίας γιά πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες- με ολίγη από μπαχ, στάλες και γυαλικά του ταρκόφσκι, και τραγούδια που θα μπορούσαν να είναι παρωδία ροκ του ΄80. οι ηθοποιοί -ποιός λίγο ποιός πολύ- να ποδοβολούν πάνω κάτω [στο β' μέρος, ευτυχώς, ως επί το πλείστον κάθονταν σε καρέκλες], κι οι θεατές να φλομώνουν από τον 'καπνό' του υγρού αζώτου. και όλα αυτά να επιχειρούνται από ένα σκηνικό τέρας -ονόματι ρούλα πατεράκη- που λίγα χρόνια πριν, κατάφερε να μετατρέψει σε λαμπρό θέατρο -μονάχη της κι ακίνητη- έναν μακρύ μυθιστορηματικό μονόλογο

πού ήσαν τα φιλικά βλέμματα, να τραβήξουν λίγο το γκέμι, να δώσουν μιά τρυφερή συμβουλή;

[υποπτεύομαι πως η απουσία παρόμοιων -φιλικών αλλ' επαρκών και αυστηρών- βλεμμάτων -είτε γιατί σπανίζουν είτε γιατί οι ίδιοι οι καλλιτέχνες τα φοβούνται- είναι μιά από τις ρίζες του κακού σε ολόκληρη την ελληνική τέχνη]

[band crafts catch to be mashed]

2008-04-12T20:28:00.007+02:00

'this treatment is a band crafted process. the characteristics of procedure make cach garment original and unique [ ]. the nature of the process can render the garment delicate and we therefore recommend that the garment is mashed [ ]'

[πάμε πάλι]

2008-04-08T16:31:00.000+02:00

εάν συμφωνείτε, υπογράψτε και διαδώστε/προωθείστε

[δυό ζαριές;]

2008-03-31T14:28:00.005+02:00

ήταν μιά ανακούφιση, μετά το generic silent screen, η υπνωτική, λεπτοφυής χορογραφία του kylian στο toss of a dice [sic], έργο γιά 6 χορευτές, 6 χορεύτριες [του nederlands dans teater] και 1 κινητικό γλυπτό [του susumu shingu]

ωστόσο η αρχή του - διαγώνια λωρίδα φωτός στο πάτωμα, οι χορευτές τρέχουν και στέκονται ο ένας πίσω απ' τον άλλον, το χέρι πεταρίζει κι έρχεται στο στήθος, ακουμπά την κορυφή της κεφαλής, τα σώματα στρίβουν κατά 90 μοίρες , και άλλα και άλλα, όλα ήταν σαν να βλέπω την είσοδο του χορού σε τραγωδία σκηνοθετημένη από τον τερζόπουλο. δεν μιλώ γιά επίδραση [σαν αυτήν του butoh και του bob wilson στον παπαϊωάννου, φερειπείν] αλλά γιά απόλυτη ταύτιση, ακόμα και στην σειρά των κινήσεων [ή έστω αυτή η εντύπωση μου δημιουργήθηκε]. αποσβολωμένος

καθόλου δεν με νοιάζει ποιός αντέγραψε ποιόν [γιατί δεν θυμάμαι τα παλιότερα έργα του κύλιαν με τέτοια λεπτομέρεια - και όταν τα είχα πρωτοδεί, δεν είχα δει τερζόπουλο], ή αν υπάρχει κοινή πηγή: και τον χορό και την τραγωδία, θαυμάσια υπηρετούν οι κινήσεις αυτές. απλώς μ' έχει φάει η περιέργεια [υποδείξεις με τεκμηρίωση highly welcome]

earth hour 2008

2008-03-26T14:36:00.004+02:00

το σάββατο 29 μαρτίου, από τις 8 ώς τις 9 το βράδυ τοπική ώρα, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο θα κλείσουν τα φώτα στον χώρο όπου βρίσκονται [και θα πάνε μιά νυχτερινή βόλτα ή θ' ανάψουν κεριά]

[απρόσμενα ενθαρρυντικό: η ελλάδα στην 17η θέση σε αριθμό εγγεγραμμένων συμμετεχόντων ]

[εικόνα:12pt]

συμβόλαιο συμβίωσης: ένα βήμα ακόμα

2008-03-24T13:38:00.009+02:00

[αντιγράφω προσαρμόζοντας στοιχεία από το μπλογκ του gay super hero]

ήδη πάνω από 230 μπλογκ έχουν εκφράσει τη διαμαρτυρία τους για να μην περάσει το νομοσχέδιο που θα επιτρέπει την σύναψη συμβολαίου συμβίωσης μόνο μεταξύ ετερόφυλων. η συσπείρωση δυνάμεων εντός και εκτός ελλάδος αυξάνεται καθημερινά

συγχρόνως όμως, τρέχει και ο χρόνος. σύμφωνα με πληροφορίες, το υπουργείο ετοιμάζεται να καταθέσει το νομοσχέδιο τις επόμενες ημέρες. και βεβαίως δεν αρκεί να γράφουμε στα μπλογκ

μπορείτε λοιπόν, αν θέλετε, να στείλετε την διαμαρτυρία σας απευθείας στο υπουργείο δικαιοσύνης, grammatia@justice.gov.gr, με ένα επώνυμο σύντομο μήνυμα σαν αυτό:

"αξιότιμε κ. υπουργέ,

πληροφορήθηκα από τον τύπο την πρόθεση του υπουργείου σας να καταθέσει στη βουλή σχέδιο νόμου που θα προβλέπει ένα συμβόλαιο συμβίωσης αποκλειστικά για τα ανύπαντρα ετερόφυλα ζευγάρια. επιθυμώ να εκφράσω τη διαμαρτυρία μου, καθώς θεωρώ ότι ο αποκλεισμός των ζευγαριών του ιδίου φύλου από το νομοσχέδιο αυτό, αντιβαίνει το σύνταγμα, την βασική αρχή της ισονομίας των πολιτών, καθώς και το ευρωπαϊκό δίκαιο

με τιμή

..."

[μα είναι τώρα αυτός καιρός...]

2008-03-21T15:29:00.002+02:00

... γιά εργασία;!
μόνο γιά κουκούλωμα κάτω απ' τα σκεπάσματα και ύπνο είναι
[και τότε εκεί να δεις πώς προκύπτει η ποίηση]

[ποιητική ισημερία]

2008-03-21T00:10:00.004+02:00

αν και έχω ήδη περάσει -ξαναθαυμάζοντας- στον καρυωτάκη, ολίγος 'άγνωστος' μαβίλης - από την έκδοση σε επιμέλεια του αείμνηστου γιώργου αλισανδράτου, από το ίδρυμα ελένης και κώστα ουράνη [και την μονοτυπία του σπύρου λένη]

'ς όλο τ΄ άπειρο μ' άγρια βασιλεύει
μέδουσας κεφαλή πάνοπλη μοίρα -
'ς της πίκρας την πεντάμαυρη πλημμύρα
μόνη η ομορφιά γιά λίγο αντιπαλεύει.

[από το σοννέττο του 1898, 'άλκης παλαμάς']

στο φως σου σταματώντας μιά γαλήνη
θα ξαναβρούνε οι λογισμοί μου οι πλάνοι,
και της απελπισιάς τ' άυπνο καπλάνι
γιά λίγο τ' άγριο νύχι θ' απαλύνει.

[από το σοννέττο του 1910, 'ανάξιο α''.

και από το προτελευταίο του σοννέττο, γραμμένο το 1911, έναν χρόνο πριν σκοτωθεί σ' άλλον έναν πόλεμο απ' αυτούς όπου συνήθιζε να σπεύδει, και τον ίδιο χρόνο που εκφωνεί τον περίφημό του λόγο γιά το γλωσσικό ζήτημα στη βουλή - πρώτη αγόρευση του βουλευτού κερκύρας [που σοφά περιλαμβάνει ο αλισανδράτος σε παράρτημα]. εκεί και το περίφημο 'χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει, υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι', αλλά και το πάντα επίκαιρο 'εθνικόν συνέδριον ως το ημέτερον συντάττει μεν θεσμούς και νόμους, αλλά παρέχει και εις τας συγχρόνους και τας επερχομένας γενεάς και εις την λοιπήν ανθρωπότητα μίαν εικόνα του πολιτισμού κατά την στιγμήν ταύτη εν τω έθνει'...

από το ουλτραμοντέρνο 'φάληρο', λοιπόν:]

είχε όλα της τα μάγια η νύχτα - μόνη
εσύ έλειπες. αργά κινάω να φύγω,
μα ξάφνου στη μπασιά του μπαρ ξανοίγω
αυτοκίνητο να γοργοζυγόνη.

μ' ελπίδα σταματάω, να το, πλακόνει.
παραμερίζουν οι άλλοι. άσειστος μπήγω
τη ματιά μου στα μάτια σου. άλλο λίγο
ακόμα και ο σοφέρ σου με σκοτόνει.

...

του θανάτου δε μ' έπιασαν τρομάρες -
γλυκύτατες μ' ελυώσανε λαχτάρες
να συντριφτώ κάτω από εσέ στη στράτα.

συμβόλαιο συμβίωσης μόνο γιά κάποιους; όχι ευχαριστώ / a domestic partnership that discriminates? no thanks

2008-03-17T00:00:00.003+02:00


σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου, το υπουργείο δικαιοσύνης ετοιμάζεται
να καθιερώσει ένα ‘συμβόλαιο συμβίωσης’ αποκλειστικά γιά τα ετερόφυλα ζευγάρια.
πιστεύουμε ότι ο αποκλεισμός των ομόφυλων ζευγαριών από την δυνατότητα σύναψης
του συμβολαίου αυτού είναι κατάφωρα αντίθετος τόσο με το ελληνικό σύνταγμα
όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες γιά τα δικαιώματα του ανθρώπου.
ας σημειωθεί ότι 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση
στα ζευγάρια ίδιου φύλου

αυτή η νομοθετική πρόταση πρέπει να αλλάξει άμεσα

ζητάμε ίσα δικαιώματα γιά όλους. τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο

[έλληνες μπλόγκερ εναντίον των διακρίσεων]


according to press reports, the greek government is preparing to introduce
a domestic partnership ‘contract’ exclusively for unmarried heterosexual couples.
this proposal, discriminating against same-sex couples, is a direct contravention
of the greek constitution, as well as european human rights treaties.
significantly, same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european states

the proposal for this ‘contract’ must be modified immediately

we ask for equal rights for all. nothing more, nothing less

[greek bloggers against discrimination]

[το θρόισμα]

2008-03-15T15:05:00.004+02:00

αυτά τα παθαίνει ο άνθρωπος γιατί δεν μπορεί να κάτσει μόνος του και στη σιγαλιά, ο καημένος ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάτσει μόνος του και ν' ακούσει στη σιγαλιά το θρόισμα, το θρόισμα δεν σου χτυπάει με το σφυρί το καύκαλο γιά να σου αποτυπωθεί, που έλεγε κι ο μαγιακόφσκι, τουναντίον, μάλιστα τουναντίον, το θρόισμα είναι ένας ήχος ασαφής, ένας καθαρός ασαφής ήχος, σταματάει στον εαυτό του σκέτο ο ήχος θρόισμα, ό ήχος θρόισμα είναι ένας ήχος που σταματάει και εξαντλείται στον εαυτό του και χαίρεται, ναι, χαίρεται να κάθεται ήσυχος μόνος του με όσα αφτιά και δάχτυλα θέλει, και πού και πού, πού και πού μόνο, αυτόν τον ήχο τον διασπά, τον διασπά χωρίς να τον ταράζει ένα πτερόεν, ένα ποικιλόχρωμο ει δυνατόν πτερόεν, το θρόισμα είναι ένας ήχος που δεν θέλει παρά να βγάλει αυτόν τον ήχο, κάθεται μόνο του και δεν θέλει, δεν θέλει να πιάσει μολύβι και χαρτί και να γράψει και να ακινητοποιήσει το πτερόεν, γαιτί αυτό είναι το πτερόεν, είναι το ίδιο αυτό, και όχι το ίδιο άλλο ή το άλλο ίδιο, ναι, και δεν θέλει, ναι, δεν θέλει να ακινητοποιηθεί, δεν θέλει ούτε καν το νοιάζει, ούτε καν το νοιάζει αν θ' ακουστεί ή όχι, δεν το νοιάζει να φανερωθεί εν παντί τρόπω διά να υψωθή, αυτό είναι το θρόισμα, τίποτε άλλο δεν είναι

[μαρία λαϊνά, το νόημα]

άργησα να το ακουμπήσω αυτό το βιβλίο: ξεφυλλίζοντάς το από τότε που βγήκε, με σόκαρε ο ταχύς, ανελέητος, απνευστί σαρκασμός του. ήρθε όμως η στιγμή του [ακούοντας λίγες φράσεις του διαβασμένες από την ίδια την λαϊνά] και τώρα με παρασέρνει μες στο μαύρο του λαχάνιασμα. αλλά έχει και κάτι ξέφωτα σαν αυτό

[φωτ.: η λίμνη του μαραθώνα τη δεκαετία του 1950 - από προγονικά κατάλοιπα]

[το κακό [και όχι μόνο]]

2008-03-13T16:36:00.004+02:00

ετοιμαζόμουνα να γράψω: 'τώρα ξέρω ποιός είναι -γιά φέτος τουλάχιστον- ο καλός αμερικάνικος κινηματογράφος - αφήνοντας την ιδιότυπη περίπτωση του todd haynes απ' έξω'. αλλ' ευτυχώς δεν χρειάζεται πάντα να διαλέγουμε την κική ή την κοκό

ωστόσο, περιοριζόμενοι και μόνο στο 'κακό', κεντρικό θέμα του no country for old men [και να συγχαρούμε γι' άλλη μιά φορά την εταιρεία διανομής γιά την ανεκδιήγητη μετάφραση: παρερμηνεία του δεν είναι τόπος τούτος γιά τους γέρους; λιγότερο μακρυνάρι; πιό πιασάρικια; [no prizes]] των cohen, νομίζω πως ο paul thomas anderson τους βάζει στα γυαλιά με το there will be blood. εδώ συνεχής τονισμός αποχρώσεων, μεταπτώσεων, συνθετότητας όλων των χαρακτήρων [το 'κακό' βγαίνει ενίοτε μέσ' απ' τον καθένα [μας]] - εκεί, καρτουνίστικες συμπεριφορές -όσο κι αν ήταν εντυπωσιακός ο javier bardem- αλλά χωρίς έστω το τερατώδες, [αυτο]σαρκαστικό ένδυμα του tarantino ή του oliver stone [ακόμα κι αν δεχτούμε ότι κάποια ειρωνεία υπήρχε κι εδώ -κυρίως στην ερμηνεία του tommy lee jones- παρέμενε αρκούντως αδιόρατη], και ανεξήγητα -βάσει όσων έχουν προηγηθεί με τους κοέν- αδιάφορη έως κακή κινηματογραφία [τι ήταν, π.χ., αυτό το τετριμμένο μοντάζ: μπούστο ανδρός που περπατάει-μπόττες-μπούστο;! ή το ξεκούρδισμα ρυθμού προς το τέλος, για να 'βγει' το βιβλίο;] στους μεν, εντυπωσιασμός που κυλά - στον δε, καθήλωση κατά τη διάρκεια, και σκέψη μετά. [καμμία σύγκριση, επίσης, στην συνολική ποιότητα ερμηνειών, φωτογραφίας, μοντάζ, κ.ο.κ..]

μπορώ να εικάσω -χαιρεκακώντας- την λογική των όσκαρ ['ας σαρώσουν τα τρελλούτσικα αδέλφια που μας δείχνουν επιτέλους -τι θέλαμε και τους δίναμε γιά 'κείνο το fargo;!- ότι το κακό εισάγεται απ' το μεξικό, ενώ εμάς τους αμερικανούς, είτε μας έχει ξεπεράσει η εποχή, είτε είμαστε απλώς αθώοι φτωχομαλάκες'], αλλ' ως συνήθως, μου διαφεύγει η λογική των διθυραμβικών κριτικών

declaration of conflicts of interest: έχω δει όλες τις ταινίες του π.τ.άντερσον -και μου έχουν αρέσει όλες- ενώ των κοέν μου έχουν ξεφύγει κάμποσες

[γιά την λένα πλάτωνος ii]

2008-03-08T21:27:00.007+02:00

τα δώρα δεν δωρίζονται - αλλά καινούργιο κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω. ο greek gay lolita μου έστειλε αυτό το δώρο, που μ' έκλεισε μέσα μιά ώρα παρόλη τη λιακάδα, κολλημένο στο πισί

τι να πρωτοθαυμάσεις: τη λένα πλάτωνος την ίδια, που, πέρα απ' τη μουσική της, με λίγα λόγια βάζει μπόλικα δύσκολα πράγματα στη θέση τους, χωρίς να χαϊδεύει αλλά και χωρίς να επαίρεται; την έλλη πασπαλά που αίφνης αποκαλύπτεται ως η απολύτως ιδανική ερμηνεύτριά της; την σεμνότητα και τον επαγγελματισμό της οικοδέσποινας, λιλάντας λυκιαρδοπούλου; την απολύτως κατάλληλη, μετρημένη σκηνοθεσία του σ.ζερβάκη και τους φωτισμούς του γ.καραγεωργόπουλου [ας θυμηθούμε ότι βρισκόμεθα εν μέσω απολύτου eightίλας - παρόλο που η ερτ δεν μπαίνει στον κόπο να μας ενημερώσει γιά την χρονολογία προβολής, εικάζω από τα λεγόμενα ότι είναι περί το 1983]; μ' αυτά και μ' αυτά, ακόμα και ο χορός της δόνης μιχαηλίδου μοιάζει ανώδυνος μάλλον παρά κιτς

να σημειώσω τρεις ευχές, συνειρμικά:

. να κυκλοφορήσει σε dvd ή/και cd το μουσικό περιεχόμενο αυτής της 'πρόβας' [ενδεχομένως μαζί και μ' άλλα 'σκόρπια' της λένας πλάτωνος; βλ. σαββόπουλο κ.λπ.]
. να ξανακούσουμε [ίσως αυτό το καλοκαίρι;] την έλλη πασπαλά να τραγουδάει πλάτωνος
. να γίνει το 'φεστιβάλ αθηνών', και πέρα απ' το καλοκαίρι, πυρήνας έρευνας και συνεργασιών, όπως ήταν το 'τρίτο' επί χατζιδάκι

[αι συνέπειαι της προηγουμένης αναρτήσεως]

2008-03-08T18:10:00.004+02:00

και κατέβασα ξανά τον μαβίλη και τον καρυωτάκη
[κι έβαλα φρέσκα δίπλα τους το νόημα της λαϊνά και τη ραγδαία επιδείνωση του θανάση χειμωνά]

[for tilda swinton*]

2008-02-29T00:53:00.005+02:00

είναι πάλι αργά κι όμως θέλω νά 'ρθεις κι απόψε. να σου βγάλω τις φωτογραφίες που λέγαμε. να το ξενυχτήσουμε πάλι. τόσα πράγματα τόσες μουσικές τόσα βιβλία -χώρια τα εφήμερα έντυπα, γιά να μη μιλήσουμε γιά το μεροκάματο- πού να προλάβει υπναράς σαν κι εμένα

κοινοτοπίες - ας μην αγχωνόμαστε. πάντα κάτι προφανές θα χάνεται - και κάτι άλλο θα κερδίζεται υπογείως, αόρατο

θά 'ρθεις;

* άσχετο - αλλά η ομορφιά της [στα όσκαρ] μ΄ έχει στοιχειώσει πάλι. και τα λόγια της περί μοναξιάς: 'η μοναξιά. η μοναξιά είναι το ζήτημα. η μοναξιά είναι το τελευταίο μεγάλο ταμπού. αν δεν αποδεχτούμε τη μοναξιά, τότε ο καπιταλισμός κερδίζει το παιχνίδι με άνεση. διότι όλο το κόλπο του καπιταλισμού είναι να πείθει τους ανθρώπους να ξεχνάνε, προσφέροντάς τους διαρκώς αντιπερισπασμούς, να τους παραμυθιάζει ότι μπορείς να το κάνεις καλύτερα. δεν είναι αλήθεια όμως'. και η πολυερωτικότητά της

[renga]

2008-02-27T14:52:00.003+02:00

μιά σειρά 36 στροφών γραμμένων από διαφορετικούς συγγραφείς

[this is not a bow: it's a prostration]

2008-02-26T16:05:00.003+02:00

λένα πλάτωνος - 'σ' αγάπησα'

σ' αγάπησα πολύ / ήσουν η αντανάκλαση σημείου φωτεινού / στον άναστρο καθρέφτη τ' ουρανού μου / ‘λίγα κομμάτια σε κίτρινο χρυσό έχουν μείνει! τώρα είναι η ευκαιρία να τ’ αποκτήσετε!’ / φώναξε η τηλεπαρουσιάστρια / ενώ εγώ / you are my last hope / σου ψιθύρισα / στη μοναδική υπόγεια διάβαση που μου διέθετες / όλα αυτά τα χρόνια / γέρασες / γέρασα / you are my last hope / σου ψιθύρισα / και ο καθρέφτης ουρανός έσπασε / τις ρυτίδες μας

[το ακούω και το ξανακούω, σχεδόν τρέμοντας [μπορεί να φταίει και το πολύ τσάι]. excuse my melo, αλλά δεν ξέρω από πότε έχει να βγάλει η λένα πλάτωνος τέτοιο τραγούδι [προσωπικά, ούτε οι αναπνοές μου είχαν 'πει' κάτι, παρά τους εξαιρετικούς μουσικούς]. υπομονή -εμένα μου λες- ώς τις 18.03, που κυκλοφορεί ο δίσκος. τα λόγια από το έντεκα, το mp3 από τον m.hulot]

[δυό υποκλίσεις]

2008-02-25T22:01:00.007+02:00

στην vanessa redgrave: μ' αυτό το πρόσωπο που στα λίγα λεπτά που γεμίζει την οθόνη φανερώνει την σχεδόν απάνθρωπη -όσο ανθρώπινη- τέχνη της, απογειώνει -εξιλεώνει πες- το πολλαπλώς προβληματικό atonement

στην hanna schygulla: με την λιγωτική ομορφιά -της όψης που πάνω της περνούν τα πάντα αστραπιαία- να έχει βαθύνει με τον χρόνο, στηρίζει διακριτικά -ίση μεταξύ ίσων- το λιτό, δυνατό μέχρι την άκρη τ' ουρανού

[υ.γ.: οκ, εδώ και κάμποσα λεπτά κάθομαι απλώς και χαζεύω την φωτογραφία της συγκούλλα]

[manjigaka in athens]

2008-02-25T21:52:00.004+02:00

έκθεση ζωγραφικής του κωνσταντίνου παπαμιχαλόπουλου [του οποίου τα σκίτσα κάποιοι από σας ενδεχομένως απολαμβάνετε περίπου καθημερινά, στην 'πανδώρα' του 'βήματος']

στον χώρο τέχνης '24', σπευσίππου 38, από 13.03 έως 30.04.2008

[let's change the subject, shall we?]

2008-02-23T15:12:00.004+02:00

one thing [sic] leads to another

[υποθέτω δεν θα πάψω ποτέ να είμαι μάλλον υπέρ της αναγεννησιακής ωραιότητος, παρά της 'punk'[ish] in yer face εκδοχής των [ίδιων] πραγμάτων [sic]]

[συνειρμοί εικόνων]

[σελίδα 123, περίοδοι 6,7 και 8]

2008-02-21T20:17:00.016+02:00

1. πιάνω το βιβλίο που βρίσκεται πιό κοντά μου:

νίκου καββαδία, βάρδια [άγρα]

2. ανοίγω το βιβλίο στη σελίδα 123 [αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πιάσε το διπλανό του
3. βρίσκω την πέμπτη περίοδο [τουτέστιν, από τελεία σε τελεία] της σελίδας
4. αντιγράφω τις επόμενες τρεις περιόδους [δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη]:

'ανθή... πρέπει νά 'χεις αγιάσει... έχεις προσέξει, σού 'πα μιά νύχτα, έναν κοντό κακοντυμένο μεσόκοπο που πουλάει στραγάλια και ξημεροβραδιάζεται κοιτάζοντας το παράθυρό σου;'

5. ευχαριστώ τον γιάννη νένε γιά την πρόσκληση - και με τη σειρά μου προσκαλώ τους: φάλτσο, a_live, m. hulot, honest thief, και εύα εξάρχου

[cucullus non facit monachum]

2008-02-18T21:20:00.004+02:00

παρατηρούσε πώς εφάρμοζε το βελούδο πάνω στο σώμα του. στα χέρια κυρίως: από τον ώμο ώς τον καρπό. ποτέ αυτό το ύφασμα δεν έντυσε τη σάρκα της αλλεργικής μητέρας του. τώρα τον κοίταζε μέσ’ απ’ τον καθρέφτη της. το χαμόγελο που του ζέσταινε την κοιλιά και τον έκανε να κλείνει τα μάτια. το φόρεμα σταματούσε λίγο πάνω από τους χοντρούς αστράγαλους του νεαρού άντρα, κι αυτό πρόδιδε από ποιά πλευρά του καθρέφτη στεκόταν η καθεμιά τους. η ναφθαλίνη είχε συντηρήσει άριστα το φόρεμα – αλλά τα χάπια είχαν λήξει προ πολλού

[φάλτσος και sensualmonk εποίησαν, κατόπιν ευγενικής προσκλήσεως του πρώτου]

[where, then?]

2008-02-17T17:11:00.005+02:00

ναι, ο καλλιτέχνης δεν 'είναι' πουθενά. δεν επαληθεύει τα αναμενόμενα από κοινό και κριτικούς, δεν γνωρίζει καν ο ίδιος τι είναι αυτά που φτιάχνει, και γιατί

νομίζω πως, μετά το καλλιγραφικό -αλλ' όχι χωρίς ενδιαφέρουσες πολιτικές αιχμές- hommage του far from heaven, με το i'm not there o haynes επιστρέφει στην διερεύνηση -ίσως καλύτερα: περιπλάνηση εντός- του χαρίσματος, της προέλευσης, της δημιουργίας και των ανθρώπινων σχέσεων του καλλιτέχνη, που είχε αριστοτεχνικά πλησιάσει στο velvet goldmine [μετά την πρώτη απόπειρα στο μεθυστικό poison]

έχουμε πάλι μιά αρχική σκηνή με καμαρίνια και [οικειοθελή] 'θάνατο' του καλλιτέχνη, μιάν ακόμα 'προδοσία' του κοινού του, την 'γενεαλογία' του [arthur rimbaud, woody guthrie], την κομβική μορφή της συντρόφου -ενδεχομένως εξίσου ταλαντούχας με αυτόν, αλλ' -εξ ορισμού;- αδυνατούσας να τον 'κατανοήσει' [;] ή να του συμπαρασταθεί- [εδώ η charlotte gainsbourg αντικαθιστά την toni collette: γιά μένα -λάτρη της cate blanchett ωστόσο-, η καλύτερη ερμηνεία της ταινίας], τον εφιαλτικό περίγυρο [δημοσιογράφοι κ.λπ.], την δύναμη της πολιτικής να τσακίζει την τέχνη και την αδυναμία της τέχνης να επηρεάζει -ό,τι και να λέμε ή να θέλουμε- την πολιτική [ενδιαφέρουσα η ρητή πιά εμφάνιση εδώ της μορφής του ρήγκαν μες στις φωτογραφίες των περιοδικών του '60]

ίσως όμως εδώ η εικόνα να είναι ακόμα πιό σκληρή: δεν υπάρχει, ούτε παροδικά, η παρήγορη μορφή της 'αδελφής ψυχής' -παρ' ίσως μόνο εν μέρει, μέσω των αναμνήσεων της julianne moore/alice fabian/joan baez- ούτε του πιστού, συμπάσχοντος και μόνου βαθύτατα εννοούντος θαυμαστή [ο christian bale στο v.g.]

ναι, τα πράγματα είναι χαοτικά, γκροτέσκα, γυμνά

[ο ευρών αμειφθήσεται]

2008-02-14T14:32:00.004+02:00

το 'πλαίσιο' πλέον δεν καταδέχεται να στοκάρει τετράδια με αλφαβητικό ευρετήριο [at this day and age?!]. στο χαρτοπωλείο της γειτονιάς, μου δείχνουν δύο: ένα σπιράλ με πλαστικό ημιδιαφανές κροκί εξώφυλλο [3,70 EUR!], κι ένα κλασσικό με σκληρό μπλε εξώφυλλο [4,00 EUR!! - no prizes, though, γιά το ποιό απ' τα δυό αγόρασα]

αλλά σε μιά οθονίτσα η σπεράντζα βρανά τραγουδούσε και χόρευε το 'μάμπο μπραζιλέιρο' [και στο ρεφραίν βγαίνει σε διαγώνια κάδρα το τρίο κιτάρα και οι λοιποί μουσικοί] και μού 'φτιαξε το κέφι. [το οποίο φούντωσε όταν μου έκοψαν απόδειξη χωρίς να την ζητήσω]

[αναγνώσεις]

2008-02-14T00:08:00.004+02:00

η δοκιμασία του πένθους, της απώλειας, του χωρισμού από τον εαυτό είναι αυτά που μας απελευθερώνουν από την αναπαραγωγή του ταυτόσημου. μνήμη που θα ήθελε να είναι δίχως απώλεια είναι μνήμη νεκρή. μιά ζωντανή μνήμη απαιτεί την λησμοσύνη. η νεκρή μνήμη έχει καταγράψει τα πάντα εκτός από το ζων σήμερα που δεν καταγράφεται

[j.-b. pontalis, fenetres]

'[ο kaprow το 1958, γιά τους σύχρονούς του καλλιτέχνες:] θ' ανακαλύψουν μέσ' από συνήθη πράγματα το νόημα του συνήθους. δεν θα προσπαθήσουν να τα κάνουν ασυνήθη αλλά θα διατυπώσουν μόνο το πραγματικό τους νόημα. αλλά μέσ' απ' αυτό θα εφεύρουν το ασύνηθες'. [...] η πράξη κάποιου μπορεί να είναι πρόσκληση στην φαντασία κάποιου άλλου [...] κάθε πράξη αντικατοπτρίζει και επανεφευρίσκει την κουλτούρα εντός της οποίας λαμβάνει χώρα

[rebecca solnit, wanderlust]

το ευχαριστώ είναι πρόστυχη πληρωμή. όταν δύο άνθρωποι ζούνε ο ένας με την ανάσα του άλλου δε χωράει πληρωμή

[νίκος καββαδίας, λι]

τα στερνά λόγια του schoenberg -εφευρέτη του δωδεκαφθογγικού συστήματος σύνθεσης που θα αναζωογονούσε -και πάντως σίγουρα αναστάτωσε- την μουσική, ανασκευάζοντας τα μέχρι τότε ισχύοντα στην αρμονία [και στ' αυτιά των ακροατών]- ήτανε 'αρμονία! αρμονία! αρμονία!'

[φάσγανο]

2008-02-07T09:59:00.001+02:00

το μάτι κι αν θαμπώνεται,
μα κι η ψυχή δειλιάζει,
γυρτός ο ήλιος, φάσγανο,
πύρινον αίμα στάζει

και ξεψυχούνε γίγαντες
λαχταρισμένοι ομπρός του,
τα σύννεφα, που τά 'δεσε
με τ' οργισμένο φως του

ολίγος σολωμίζων μαλακάσης. δεν ξέρω γιατί με τάραξε κάπως το τραγουδάκι αυτό. ίσως να φταίει η ομηρική μάχαιρα: το φάσγανον. και το καλβικά οργισμένο φως του ήλιου

['τραγούδια της λίμνης'/6, μ.μαλακάσης, τα μεσολογγίτικα [επιμ. γ.π.σαββίδης], εκδ. 'ερμής']

[δανεικό παιχνίδι]

2008-01-31T13:06:00.001+02:00

12.06.2006

πλάι μου στο παγκάκι χαζεύει στιγμές σφυρίζει κιόλας ένα αγόρι, με 4 όλα & όλα τόσα μέτρησα σχολαστικά δάχτυλα στο αριστερό του -thus αμήχανο, αμετακίνητο, καθηλωμένο, πιο συγκεκριμένα αόρατο. ερωτεύομαι σφοδρά την αλλόκοτη του παλάμη αυτή, καθαρή & χαρακωμένη, δυνατή, ανοιχτή, με φαντασιώνω, με φαντασιώνω να του πιπιλάω ένα ένα & τα 4 εμμένοντας, δαγκώνοντας τις αρθρώσεις των αχόρταγα, τον αγαπώ που δεν είναι αρτιμελής & που αρνείται πεισματικά να κόψει το 5ο δάχτυλο από το άλλο χέρι για νάναι συμμετρικός & ομοιόμορφος. αναρωτιέμαι με ποιο χέρι προτιμά να γράφει, με ποιο να με χαστουκίζει, με ποιο να παίζει πέτρα ψαλίδι χαρτί. σκέφτομαι δώρα που δε θα του αγόραζα ποτέ, δώρα που δε θα του υπενθυμίζουν την αναπηρία του: γάντια, yo-yo, πλαστελίνη, μανό, δαχτυλίθρα & η λίστα μεγαλώνει. οργιάζω σκεπτόμενος πως? μπορεί να του συνέβη κάτι τόσο όμορφο & συνάμα θανάσιμο μάλλον, με το επικρατέστερο & πιο φανταχτερό σενάριο να είχε αφαιρεθεί καθώς έτρωγε τα νύχια του, αγχώδης τύπος. ίσως όμως πολύ απλά να τόχασε μέσα σε κάποια τσέπη βαθιά ή & τρύπια, πιο πιθανό το βρίσκω. θα μπορούσε βέβαια να έδειξε αγενώς κάποιον με υπερβολικά κοφτερά δόντια. ξαφνικά, διαπιστώνει πως το βλέμμα μου του σφίγγει το χέρι & με όλη την αφέλεια που διαθέτει ρωτάει ευθαρσώς γιατί είσαι βουρκωμένος? δε θέλω να του αποκαλύψω πως ευχόμουν να φύτρωνε γιατί στην πραγματικότητα τον θεωρούσα φρικιό & πως θα αυτοκτονούσα αν έχανα έστω & ένα από τα πολύτιμα δάχτυλα μου, αν & όχι τόσο ντελικάτα. με φαντασιώνει να βγάζω από την τσέπη μου ένα σουγιά, κόβω με χειρουργικές κινήσεις το δάχτυλο που του λείπει από το δικό μου αριστερό & του το προσφέρω γενναιόδωρα & χαμογελάστος, το μόσχευμα σου! αμέσως μετά -προτού προλάβω να συνειδητοποιήσω ότι έπαψα να είμαι ολόκληρος & τέλειος- μπήγω βίαια τον σουγιά στην καρωτίδα μου. δίχως να κρατήσει τους τύπους ή κάποια δευτερόλεπτα πένθιμης σιγής- μου αφαιρεί το παπούτσι προσεκτικά, έπειτα την κάλτσα -την βρίσκει αστεία θάλεγε κανείς- & μου κόβει το 5ο δάχτυλο απτά αριστερό πόδι. γέρνει πάνω από το βεβηλωμένο μου πτώμα & ψιθυρίζει πως μαγαπά για πάντα & ας τον λέρωσα. αν ζούσα θα αναρωτιόμουν πως έχασε το δάχτυλο του ποδιού & δε το 5ο, καθαρή σύμπτωση? ανέκαθεν με ταλάνιζαν οι ιδιομορφίες των πραγμάτων. το λεωφορείο φθάνει στη στάση, του πιάνω το χέρι κρύβοντας το σημείο ελλειπτικότητας του & επιβιβαζόμαστε σχετικά ευτυχισμένοι. θα του επιτρέψω να πατήσει αυτός το κουμπί ΣΤΑΣΗ με το δάχτυλο που δεν έχει & θα χαζογελάμε με αυθάδεια.

σε σέρνουνε παιδάκι σε σπίτι αγνώστων παίζεις με το άλλο παιδάκι έχει ένα παιχνίδι που πολύ το ζήλεψες και θα τό 'θελες δικό σου - φαντασίωση: το παιδάκι ευγενώς σε το δανείζει [που σημαίνει επίσης ότι θα πρέπει να του το επιστρέψεις: να ξαναδείς το ευγενές -και πλέον επικινδύνως γοητευτικό- παιδάκι]

[blue]

2008-01-30T13:07:00.000+02:00

τον τελευταίο καιρό σκεφτόμουνα -ξανά και πάλι- πόσο λείπει -πέρα απ' τον καλλιτέχνη- ο μάνος χατζιδάκις ως δημόσιο πρόσωπο [τι κοφτερό σχόλιο θα είχε κάνει...]
ήταν -και εξακολουθεί να είναι- ο μόνος 'επιφανής' έλληνας που πραγματικά 'πένθησα'

και να τώρα ένα συγκινητικό και γλυκό τεκμήριο [και με ενδιαφέρουσα ιστορία - από τον bosko, μέσω του άρη δαβαράκη]

γιά την ψυχρή μα λαμπρή σημερινή λιακάδα

[newslater]

2008-01-30T12:10:00.000+02:00

έτσι λέγεται η προσεχής έκθεση της ελένης θεοφυλάκτου στην αθήνα - όπου δεν μας έρχεται και συχνά - οπότε σπεύσατε

'a.antonopoulou.art', αριστοφάνους 20, ψυρρή
από 11.02 έως 15.03.2008
[τρ.-παρ. 14:00-21:00, σάβ. 12:00-16:00 - και κυρ. 24.02 12:00-16:00]

[φυσιογνωμία]

2008-01-29T19:12:00.000+02:00

επιτέλους εδέησα να ξανατακτοποιήσω τα βιβλία της ελληνικής ποίησης στα ράφια τους, όπου, από τον καιρό ενός καθαρισμού που δεν είχα επιβλέψει, είχαν παραμείνει επί αδικαιολογήτως πολύ, διαβαθμισμένα καθ' ύψος [!], σε φθίνουσα σειρά, από αριστερά προς τα δεξιά [υπάρχουν και χειρότερα: σε άλλο χώρο, η πεζογραφία ακόμα φτιάχνει χρωματικά μπλοκ με τις ράχες της...]

έτσι τα ράφια απέκτησαν φυσιογνωμία

κι ενδιαφέρουσες γειτνιάσεις: ανοίγει ο άγρας - δίπλα του ο αναγνωστάκης. ο γκόνης σφηνωμένος ανάμεσα γκάτσο και γρυπάρη. του ελύτη έπεται ο εμπειρίκος, κι αυτόν ακολουθεί η δημουλά. ο κάλβος ανάμεσα σε κάλα και καρέλλη. την λαϊνά χωρίζουν -φευ- από τον καρυωτάκη και τον μαβίλη δυό τομίδια με κουκούλα και λαπαθιώτη. ο παπαντωνίου έκπληκτος βρέθηκε μεταξύ παπαδίτσα και παπατσώνη, κι ο σερέφας -μάλλον ικανοποιημένος, λέω- ανάμεσα σαχτούρη και σεφέρη. που τον στηρίζει απ' το πλάι ο σολωμός

[σαν γραμμένη 90άρα]

2008-01-27T17:59:00.001+02:00

στον ε. - που του αρέσουν οι 'κασσεττούλες'
στον γ.ν. - μιάς κι η κασσέττα δεν έχει μουσική
στον bibimydarling - γιά να γιάνει
και στον α. γιά το τηλεφώνημα

ξαναδιάβασα πρόσφατα όλον τον καβάφη: τα 154 -όσα και τα σοννέττα του σαίξπηρ...-, τα αποκηρυγμένα, τα 'κρυμμένα', και τα 'ατελή'. είναι μερικοί ποιητές που διαβάζω εξ ολοκλήρου σε τακτά διαστήματα: την αμοργό του γκάτσου άπαξ του έτους απαξάπαντος, τον ασλάνογλου, τον σολωμό, τον κάλβο. και βέβαια τον καβάφη. που δεν τον είχα ξαναδιαβάσει στην βολική -αλλά τι κρίμα αυτό το αντιπαθητικό σατινέ χαρτί!...- συγκεντρωτική έκδοση των τριών πρώτων κατηγοριών από τον 'ερμή'. τα δε 'ατελή' από ιταλική έκδοση πατρός και θυγατρός lavagnini

έδωσα αυτή τη φορά στον εαυτό μου το 'ελεύθερο' να είμαι 'αυστηρός': κάποια ωραία ποιήματα που μου φάνηκαν να αδυνατίζουν από τους τελευταίους γνωμικούς στίχους, ή από μιά προσπάθεια δικαιολόγησης -αν μη και δικαίωσης- της ερωτικής ζωής του ποιητή, τα 'άφησα απ' έξω' στην ιχνογράφηση μιάς -χρονολογικής- διαδρομής

που αρχίζει -προσπερνώντας το πρώτο ποίημα του 'κανόνα', τα 'εύκολα' και μελό "κεριά"- με τα "βήματα των ευμενίδων", που, αν και 'καθαρευουσιάνικο', το προτιμώ -ως πιό σφιχτό, λιτό, γεμάτο ρήματα- από την κατοπινή 'δημοτική' εκδοχή του ["τα βήματα"]. ακολουθεί το αδημοσίευτο "πιόνι" - αλληγορικό μεν, action-packed δε, τα πεζά "ενδύματα" και το κρυφό 'εμπειρίκειο' 'μανιφέστο', "το σύνταγμα της ηδονής": 'η υπηρεσία της ηδονής είναι χαρά διαρκής'. κι άλλο ένα 'κρυμμένο' ποίημα, γιά έναν βασιλέα, αλλά ινδό κι όχι αλεξανδρινό: "αιωνιότης" - τα πεζά "πλοία" - η "σαλώμη" - και, πρώτο του 'κανόνα', "τα άλογα του αχιλλέως". κατόπιν, ένα από τα πολλά 'ιουλιάνια': "ο ιουλιανός εν τοις μυστηρίοις" - η "πρόσθεσις" - "τα παράθυρα" - αι βωδελαιρικαί "ανθοδέσμαι" 'του πάθους του φρικτού και του περικαλλούς' - "το πρώτο σκαλί" - η "διακοπή" - "ο βασιλεύς δημήτριος" - και ξανά η θέτις της "διακοπής" στην "απιστία" - οι άφθαρτες, νομίζω -σε αντίθεση με "τείχη", "τρώες", "βαρβάρους" και άλλα ποιήματα ηθικής- ίσως επειδή είναι αληθινά επιγραμματικές και στακάτες, "θερμοπύλες" - οι "φωνές" [πώς όχι] - δυό κρυφοί μήνες του 1903: "σεπτέμβρης" και "δεκέμβρης" - ο "οροφέρνης" - οι "επιθυμίες" 'με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά' - "επήγα" ['μες στην φωτισμένη νύχτα'] - "η σατραπεία" με τα 'δυσκολα και τ' ανεκτίμητα εύγε' - ο "φιλέλλην" - το μοναδικό -αν δεν κάνω λάθος- απροκάλυπτα σύγχρονο -κι αδημοσίευτο- ιστορικό ποίημα, "27 ιουνίου 1906, 2 μ.μ." - "επέστρεφε" - "η πόλις" - η επίσης επιζήσασα των σχολικών εγχειριδίων "ιθάκη" - "απολείπειν ο θεός αντώνιον" - "μάρτιαι ειδοί" - "αλεξανδρινοί βασιλείς" - "μακρυά" - "ζωγραφισμένα" [τι ομολογία από έναν ποιητή: 'πιότερο επιθυμώ να δω παρά να πω'] - "στου καφενείου την είσοδο" - "θυμήσου, σώμα..." - "θάλασσα του πρωιού" - ο "αριστόβουλος" [έρως vs. politics] - "λάνη τάφος" [ανέμενα να έχω 'κρατήσει' περισσότερα 'ταφικά' ποιήματα, αλλά όχι...] - "γιά τον αμμόνη, που πέθανε 29 ετών, στα 610" - "ένας θεός των" ['με την χαρά της αφθαρσίας μες στα μάτια'] - μιά κρυμμένη "μισή ώρα" - το υπέροχα ανέμελο "σπίτι με κήπον" - "εν τω μηνί αθύρ" και "ιασή τάφος" - ο κινηματογραφικός "δαρείος" ['επίμονα κι η ποιητική ιδέα πάει κι έρχεται'!...] - "απ' τες εννιά" κι ο 'ιδεώδης εν τη λύπη' του "καισαρίων" 'με την αόριστη γοητεία' - "το διπλανό τραπέζι" - "να μείνει" [μιάς κι 'επύρωνε θείος ιούλιος μήνας'...] - "του πλοίου" - "νομίσματα" - "από υαλί χρωματιστό" - "η αρρώστια του κλείτου" - ένα απ' τα ποιήματα 'μάχης' μεταξύ χριστιανισμού και παλαιάς θρησκείας...- "εν δήμω της μικράς ασίας" αλλά και "εν μεγάλη ελληνική αποικία, 200 π.χ." και "εν σπάρτη" και εν "δυτική λιβύη" - "μύρης - αλεξάνδρεια του 340 μ.χ." - δυό αισθησιακά ποιήματα γύρω από αντικείμενα: ο σχεδόν τζαιημσιανός "καθρέπτης στην είσοδο" και "ρωτούσε γιά την ποιότητα" - μα "ας φρόντιζαν" - "στα 200 π.χ." -'με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών'- αλλά και πιό πρόσφατα: "μέρες του 1908" - ένα horror story εκ "της ανεκδότου ιστορίας" [γιά να περάσουμε σε όσα δεν πρόλαβε να οριστικοποιήσει ο καβάφης, και ανασύστησε η renata lavagnini, 'καβαφίστρια' από σόι] - "οι άγιοι επτά παίδες" - η ψυχαναλυτική "τύψις" - και, γιά το τέλος, ένα "έγκλημα" [σε περίπτωση που χρειάζονταν αποδείξεις πως ο καβάφης πέθανε εν πλήρει δημιουργική ακμή...]

της ανεκδότου ιστορίας

συχνά το βλέμμα του ιουστινιανού
φρίκην και βδελυγμίαν ποιούσε στους θεράποντάς του.
κάτι υποπτεύονταν αυτοί που δεν τολμούσαν να το πουν -
όταν τυχαίως μιά νύχτα βεβαιωθήκαν
πως ήταν απ' την κόλασι βγαλμένος δαίμων:
βγήκεν απ' το δωμάτιό του αργά, και γύριζεν
ακέφαλος στες αίθουσες του παλατιού.

οι άγιοι επτά παίδες

έμορφα που εκφράζεται το συναξάριον:
"ενώ δε συνωμίλει ο βασιλεύς" με τους αγίους
"κ' οι επίσκοποι και άλλοι πολλοί άρχοντες,
"ενύσταξαν ολίγο οι άγιοι"
και τες ψυχές των στον θεό παρέδωσαν.

οι άγιοι επτά παίδες της εφέσου που
κατέφυγον εις σπήλαιον να κρυφθούν
από τον διωγμόν των εθνικών, κ' εκεί εκοιμήθησαν -
και την επαύριον εξύπνησαν. επαύριον γι' αυτούς.
μα εν τω μεταξύ, είχαν παρέλθει σχεδόν δύο αιώνες.

ξύπνησε την επαύριον και πήγε
ένας των, ο ιάμβλιχος, γιά ν' αγοράσει άρτον,
κ' είδεν εμπρός του άλλην έφεσον,
όλην καθηγιασμένη μ' εκκλησίες, και σταυρούς.

κ' εχάρηκαν οι άγιοι επτά παίδες,
και τους ετίμησαν και τους προσκύνησαν οι χριστιανοί -
κ' ήλθε κι απ' την κωνσταντινούπολιν ο βασιλεύς,
ο θεοδόσιος, ο γιός του αρκαδίου,
και τους προσκύνησεν κι αυτός, ως πρέπον, ο ευλαβέστατος.

και χαίρονταν οι άγιοι επτά παίδες
σ' αυτό τον κόσμο τον ωραίο, και τον χριστιανικόν,
τον αγιασμένο μ' εκκλησίες, και σταυρούς.

μα έλα που ήσαν όλα τόσο διαφορετικά,
και τόσα είχαν να μάθουν και να πουν,
(και τέτοια δυνατή χαρά ίσως εξαντλεί κι αυτή)
που γρήγορα κουράσθηκαν οι άγιοι επτά παίδες,
από άλλον κόσμο φθάσαντες, από σχεδόν δυό αιώνες πριν,
και νύσταξαν μες στην συνομιλία -
και τους αγίους οφθαλμούς των έκλεισαν.

τύψις

πες την αυτήν την τύψι, να μετριασθεί,
την αγαθή βεβαίως, μα μεροληπτική επικινδύνως.
μη γιά το παρελθόν προσάπτεσαι και τυραννιέσαι τόσο.
μη δίδεις τόση σπουδαιότητα στον εαυτό σου.
μικρότερο ήταν το κακό που έκαμες
παρά ό,τι το θαρρείς - πολύ μικρότερο.
η αρετή που σ' έφερε την τύψι τώρα
ήταν και τότε υπολανθάνουσα μαζύ σου.
ιδού που ένα περιστατικό που αίφνης
στην μνήμη σου επανέρχεται εξηγεί
το αίτιον μιάς πράξεώς σου που σε φαίνονταν
όχι αξιέπαινος, μα τώρα δικαιολογείται.
μην εμπιστεύεσαι στην μνήμη σου απολύτως -
πολλά λησμόνησες - διάφορα μικροπράγματα -
που σε δικαιολογούσαν αρκετά.

και μη θαρρείς που τον αδικηθέντα
τον ήξερες τόσο καλά. θα είχε χάρες, που αγνοούσες -
μήτ' αμυχές ίσως δεν ήσαν εκείνες
που εσύ θαρρείς (από άγνοια του βίου του)
που ήσαν πληγές δεινές δοσμένες από σένα.

μην εμπιστεύεσαι στην ασθνενή σου μνήμη.
μετρίασε την τύψι που είναι πάντα
μέχρι στρεψοδικίας μεροληπτική εναντίον σου.

έγκλημα

τα χρήματα μας μοίρασεν ο σταύρος.
το πιό καλό παιδί της συντροφιάς μας,
έξυπνος, δυνατός, κι αφάνταστα έμορφος.
ο ικανότερος - μ' όλο που εκτός εμού
(που ήμουν είκοσι χρονών) ήταν ο πιό μικρός.
θαρρώ δεν ήτανε σωστά είκοσι τριώ.

τριακόσιες λίρες ήταν η κλεψιά που έκαμε.
εκείνος φύλαξεν, ως δίκαιον, τα μισά.

μα τώρα, ένδεκα την νύκτα, βουλευόμεθαν
πώς να τον φυγαδέψουμ' αύριο το πρωί,
πριν μάθ' η αστυνομία το έγκλημα.
δεν ήτανε μικρό - διάρρηξις μ' επιβαρυντικά.

σ' ένα κατώγι μέσα ήμεθαν.
ένα υπόγειον ασφαλέστατο.
αφού τα μέτρα αποφασίστηκαν γιά το φευγιό του,
οι άλλοι τρεις μας άφισαν εμένα και τον σταύρο
με συμφωνία στες πέντε να επιστρέψουν.

ένα σχισμένο στρώμα ήταν καταγής.
κατάκοποι πέσαμε οι δυό. και με την ταραχή
την ψυχική, και την εξάντλησι,
και με την αγωνία γιά την δραπέτευσι
την αυριανή του - μόλις έννοιωσα: δεν έννοιωσα καλά
που ήταν η τελευταία, ίσως, φορά που πλάγιαζα μαζί του.

μες στα χαρτιά ενός ποιητή βρέθηκε αυτό.
έχει και μία χρονολογία, μα δυσανάγνωστη.
το ένα μόλις φαίνεται - μετά εννιά, μετά
ένα - ο αριθμός ο τέταρτος μοιάζει εννιά.

[rejoice_ii]

2008-01-25T00:10:00.000+02:00

επιτέλ ους

[δύο από τις πολλές υπέροχες εικόνες του 'αρχείου']

[αξέχαστα λόγια]

2008-01-22T17:42:00.000+02:00

joe bradley [gregory peck]: you should always wear my clothes
princess ann [audrey hepburn]: it seems i do

william wyler, roman holiday, 1953

[με ευχαριστίες γιά την έμπνευση στην εύα εξάρχου - την οποία και προσκαλώ -μαζί με τους: m.hulot, honest thief, northaura, georges le nonce, amvro, bi bi my darling, un certain plume, φάλτσο, τέλος κόσμου, νίκο ξυδάκη, δημήτρη αθηνάκη και γιάννη νένε- στο παίγνιο των αξέχαστων -off the top of your head!- διαλόγων από κινηματογραφικές ταινίες]

[lost for words]

2008-01-21T23:13:00.001+02:00

[at such beauty: έργου τε και μορφής - αμφοτέρων: ο κασσαβέτης στην κατηγορία μπέκεττ/τζακομέττι]

[αντί αντιστάσεως]

2008-01-20T13:47:00.000+02:00

ήθελα να ’χω ένα σπίτι εξοχικό
μ’ έναν πολύ μεγάλο κήπο— όχι τόσο
για τα λουλούδια, για τα δένδρα, και τες πρασινάδες
(βέβαια να βρίσκονται κι αυτά· είν’ ευμορφότατα)
αλλά για να ’χω ζώα. α να ’χω ζώα!
τουλάχιστον επτά γάτες— οι δυο κατάμαυρες,
και δυο σαν χιόνι κάτασπρες, για την αντίθεσι.
έναν σπουδαίο παπαγάλο, να τον αγρικώ
να λέγει πράγματα μ’ έμφασι και πεποίθησιν.
από σκυλιά, πιστεύω τρία θα μ’ έφθαναν.
θα ’θελα και δυο άλογα (καλά είναι τ’ αλογάκια).
κι εξ άπαντος τρία, τέσσαρα απ’ τ’ αξιόλογα,
τα συμπαθητικά εκείνα ζώα, τα γαϊδούρια,
να κάθονται οκνά, να χαίροντ’ οι κεφάλες των.

κ.π.καβάφης, 'σπίτι με κήπον', κρυμμένα ποιήματα, αρχείο καβάφη

[ευχαριστώ τον δημήτρη αθηνάκη γιά την έμπνευση]

n.ποστ στο aunderscorelive.blogspot.com

2008-01-19T20:05:00.000+02:00

γιουνιβερσαλ
αυτό το αγόρι θα γαμήσει. εδώ μέσα έχει αγόρια με γυμνές πατούσες γυμνά
μέτωπα κ κοιλιές. άρα αυτά τα αγόρια θα γαμήσουν. ο κυριάκος όπως τώρα
ξαπλωτός με μια γκόμενα από πάνω την πιάνει από τη μέση κ τους γοφούς
κ να της χαμογελάει στην γκόμενα που έχει πάνω απ την κοιλιά του πάνω
απ τις γυμνές πατούσες τους στα σίδερα θα καταφέρουν αυτό που θέλουμε
ήμερα, η μητέρα. μέρα4.
ο βασίλης όταν θα βγάλει τη μπλούζα του και δείξει αυτό που κρύβει στα
πλευρά του στην αγάπη του θα πάει με τα πόδια κοντά της. θα ζήσει απάνω
της.
η μητέρα είναι μαλακιά. ο αγάπης είναι ο πιο περίεργος άντρας απ' όλους

[ikidunot]

2008-01-17T23:04:00.000+02:00

colorectal games...

[προσφέρω]

2008-01-17T13:46:00.000+02:00

αμοιβή -to be negotiated- γιά φωτογραφίες του wing shya - σε ηλεκτρονική ή έντυπη μορφή. είδα κάποιες της σειράς 'redemption' χαζεύοντας στα όρθια το photography annual τεύχος του 'creative review' και

[όπως λατινική αμερική;]

2008-01-16T10:55:00.000+02:00

όντως δεν μας έχουν συνηθίσει οι της ελληνικής εκκλησίας σε τέτοιες κοινωνικές ευαισθησίες όπως οι παπάδες πέριξ της άρτας. μήπως όμως θά 'ταν συνεπέστερο προς την αποστολή τους, μετά την πύρινη επιστολή τους, ν' ανοίγαν και τις εκκλησίες γιά να κοιμώνται οι μετανάστες εργάτες, μαζί με τους παπάδες -εννοείται- που έτσι και θα φυλάττουν και θα φροντίζουν;

[?!]

2008-01-15T15:35:00.000+02:00

μιχάλης κατσαρός meets lautreamont meets allen ginsberg meets [koltes'] roberto zucco

[με ευχαρίστίες στον m. hulot γιά την υπόδειξη]